يگانگى و موالات « 1 » نگردند ، و الّا چنانچه منتسبان دولت عليّه در مقام گوشمال و تلافى آن حركت « 2 » آن فرقهء ضلال برنيايند « 3 » و احيانا از عبور دليران نصرت مآل ضررى حادث محال و متعلّقات « 4 » آن صاحب اقبال گردد ، و حمل بر افعال « 5 » خود نموده ، از كارپردازان شوكت بهيّه آزرده‌خاطر نگردند و به جهت اطلاق اسرا و تبليغ‌نامهء اسماعيل بيك غلام بيات نيشابورى از ركاب ظفرانتساب مأمور « 6 » گرديد . والى هرات ظاهرا اهتمام تمام در اطلاق اسرا نموده ، چون كارى از پيش نرفت و يا اينكه رنجش « 7 » خاطرى كه به جهت غوريان داشت ، تهاون و تسامح ورزيده ، به معاذير غير مسموعه متمسّك و دو ماهه مهلت خواستند « 8 » كه امتثال مثال « 9 » واجب الاذعان « 10 » نموده باشد و درين خصوص مراسله [ اى ] دوستانه « 11 » به دربار شاهزادهء يگانه انفاذ « 12 » و در استحكام مبانى عهود قديم مبالغهء تام و تمام نمود . ازين جانب بنابر عهود والى هرات مترصد زمان موعود بودند تا اينكه مدتى از وعده منقضى شده ، اثرى ظاهر نگرديد . مقارن اين حال صاحبان اسير از قاينات به رسم دادخواهى به پايهء سرير و الا مجتمع شده ، دامن‌زن آتش غيرت شاهزادهء والاصفت گرديدند . غيرت سلطنت و ناموس شهامت تقاضاى آن كرد كه در مقام دادخواهى درآمده ، والى هرات را اندكى از خواب غفلت بيدار و از بادهء نخوت هشيار سازند . لهذا فوجى از سواران هزاره‌جات و تيمورى كه در حدود خواف و باخرز و جام جاىگير و يورت داشتند ، مأمور ( 107 الف ) به تاخت نواحى هرات فرموده ، كه به قدر امكان در نهب و غارت ايل و الوس افاغنه و اويماقات سكنهء هرات پرداخته باشند . مأمورين حسب الحكم قضا تمكين به قدر يك هزار سوار جرّار كه هريك « 13 » غبار معركه را توتياى ديده آرزو مىپنداشتند ، در اواخر شهر « 14 » شوال ، چون قضاى ناگهانى « 15 » و اجل عاجل به سروقت هرويان رسيده ، تا

--> ( 1 ) . مج : موالات و يگانگى . ( 2 ) . مج : « آن حركت » ندارد . ( 3 ) . مج : « برنيايند » ندارد . ( 4 ) . مج : ضررى لاحق محال . ( 5 ) . مج : موالات و يگانگى . ( 6 ) . مج : مأمور به هرات . ( 7 ) . مج : بنابر سبب رنجش . ( 8 ) . مج : خواسته . ( 9 ) . مج : امتثال امر . ( 10 ) . مج : واجب الاذعان را . ( 11 ) . مج : مخلصانه . ( 12 ) . مج : قلمى . ( 13 ) . مج : هريك از آن . ( 14 ) . مج : « شهر » ندارد . ( 15 ) . مج : مبرم .