حمايت مىشد هنگام خروج از خانه چندين تير خورد . فان اسلينگلانت مىترسيد كه افغانان كه دستور عقب نشينى يافته بودند . در حين نبرد خط افرادش را قطع كنند ناچار جسد مولنغراف را جا گذاشت . اتلام در هنگامى كه پزشك سرگرم معالجه‌اش بود جانسپرد او چهار زخم برداشته بود . چهار تن از سپاهيان هلند مرده و پنج تن زخمى شده بودند اما افغانان كشته و زخمى بسيارى داشتند . شب 8 ژانويه و تمام روز نهم ژانويه را هلنديان به جلوگيرى از پيشروى افغانان كه مىخواستند خودشان را به زير توپهاى هلنديان رسانده ، خانه‌اى را نزديك جايگاه واك تسخير كنند ، سرگرم بودند . آتش ملايمى از دو سوى رد و بدل مىشد اما در روز دهم ژانويه شليك توپهاى ده پوندى از قلعه و جايگاه نمايندگى پيشين پرتغاليان خطر كشته شدن و زيان ديدن را افزايش داد هلنديان با شليك كردن توپها و بمب - اندازى با خمپاره اندازهاى دستى به آتش آنها پاسخ دادند . مخصوصا سكوى آتشى كه سيد احمدخان در 1727 در جايگاه پيشين پرتقاليان ساخته و در پانصد گامى شمال باخترى جايگاه واك بود سخت خطرناك مىنمود . چون اگر گلوله‌ها از فراز اين استحكامات شليك مىشد پائين‌ترين سطح مسكونى جايگاه واك را هدف قرار مىداد . چون هلنديان مىدانستند كه افغانان از فن نقب زدن آگاهند در انبارهاى جايگاه واك چاهها حفر كردند و به دقت هر گونه فعاليت نقب‌زنى را زير نظر گرفتند . با اينكه بمباران در پسين‌گاه آن روز متوقف شد تيراندازى با سلاح‌هاى سبك همچنان ادامه داشت . افزون بر اين افغانان خانه‌هاى بانيان‌ها را تاراج و ويران كرده آتش زدند اما چون باد به سوى جنوب مىوزيد آتش به جايگاه واك سرايت نكرد . 75 در 12 ژانويه شيخ جباره « 37 » به هلندىها پاسخ داد كه بنا به درخواست شما آماده‌ام كه در اين منازعه پا در ميانى كنم . آورندهء نامه كه يكى از باربران پيشين واك بود گفت : « انگليسيان جسد مولنغراف و سه سپاهى هلندى را به خاك سپردند . مولنغراف لخت مادرزاد ، سر از تنش جدا و پيكرش پاره پاره بود ، از افغانان بيش از 60 تن

--> ( 37 ) - شيخ جباره چاركى رئيس قبيلهء تازى هوله بود .