رحمه للعالمينى كه از تخمير كنت نبيا و آدم بين الماء و الطين جناب ابو البشر به طفيل وجودش آدم و اسم اعظم در نگين سليمانى از فيض مهر نبوتش نقش حاتم : محمد شهنشاه دنيا و دين * كزو بست چتر آسمان بر زمين شفيعى كه گردد اگر عذر خواه * زند غوطه در بحر رحمت گناه كى افتادگى را پسندد به ما * كه بر سايه خود ندارد روا ز سايه فكندن فزون پايه‌اش * و ليكن جهانيست در سايه‌اش چنان بر جهان سايه او نشست * كه افتاد بر طاق كسرى شكست شق خامه كى باشد او را هنر * كه سازد به انگشت شق قمر ره آورد آن شاه اقليم جود * ندارم به كف تحفه‌اى جز درود ثم مقاطر مواطر التحيات على ارواح الخلفاء الراشدين و حنفا الدين ، اولهم خليفه رسول الله على التحقيق ابى بكر الصديق صديق سيد الابرار « ثانِيَ اثْنَيْنِ إِذْ هُما فِي الْغارِ » « 10 » فكان من الصديقين الثانى فهم امير المومنين عمر الفاروق ، فارق الفرق مبين دين الحق على اليقين ، و ثالثهم قايد الايمان عثمان بن العفان ، جامع الايات سباق الغايات بين الرضيين و المرضيين ، و رابعهم على المرتضى صاحب السيف المنتضى المخاطب بخطاب ، انت منى بمنزله هارون من موسى يعسوب الدين و على شبل رسول الله سليلى عنصر البساله سبطى خاتم الرساله الحسن و الحسين الذين هما قرتا العينين لرسول الثقلين و على الباقين من العشره المبشره الذين بايعو تحت الشجره رضوان الله عليهم اجمعين . بعد از درر نثارى لالى شاهوار حمد حضرت پروردگار و مرصع‌كارى جواهر آبدار - نعمت احمد مختار از گهر افشانى بارگاه سپهر دستگاه ، اعليحضرت فلك رفعت خورشيد رايت داراى درايت فريدون حشمت كيوان غلام جمشيد احتشام ثريا مقام زينت افزاى اريكه سلطنت و كامرانى و تكيه فرماى سرير خلافت و كشورستانى برازنده اورنگ شاهنشاهى طرازنده افسر خورشيد كلاهى شهنشاه دوران خديو زمان * كه چرخ است در قبضه‌اش چون كمان ز عدلش بنوعى جهان آرميد * كه در خواب آشفتگى كس نديد ز تمكين و از هيبتش روز كين * بجنبد ز جا چون بلرزد زمين گذارد اگر بر سر سايه پاى * بجنباندش مهر تابان ز جاى ز دستش نشانيست ابر بهار * كه آتش فشاند ز گوهر نثار

--> ( 10 ) - آنگاه كه يكى از آن دو تن در غار بودند . ( توبه / 40 ) .