محمد عربى كز غبار مقدم او * زمين هميشه بر افلاك افتخار كند « يا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا صَلُّوا عَلَيْهِ وَ سَلِّمُوا تَسْلِيماً » « 3 » و بر ارواح طيبه و اجساد طاهره اولاد طاهرين و خلفاء راشدين او باد كه هاديان راه يقين و حاميان حوزه دين مبين‌اند . بعد از تزيين نامه موالفت اقتضا به نام يگانهء بىهمتا و ستايش خداوند ولى الحمد و الثناء و درود مقربان درگاه كبريا ازهار دعايى كه از كنار جويبار آن نهال ، اصلها ثابت و فرعها فى السمآ ، نشو و نما يافته و انوار ثنايى كه درخت طوبى مثال آن در روضهء ، افمز شرح الله صدره الاسلام ، پرورش پذيرفته و صنوف تحياتى كه از شاخسار گلزار خلوص نيت به ترشح سحاب « فَتَقَبَّلَها رَبُّها » « 4 » قبول حسن عظمى سپرده شده و در اين اوان سعادت نشان كه ازهار آمال در گلشن خاطر صداقت مظاهر شكفته و گلزار ضمير دوستى تخمير خواهشمند رشحات سحاب اطلاع بر مجارى احوال خيرمآل آن منظور نظر عاطف خداى متعال بود نامهء مشكين ختامهء همايون كه بصحابت عاليجاه شهامت و بسالت دستگاه مقرب الخاقانى محمد كريم خان رقمزد كلك در رسلك منشيان عطارد نشان گرديده در مقام تشييد مبانى صلح و صفا فرمان واجب الاذعان و الا به عموم وزرا و پادشاهان و بيگلربيگيان و در باب اختيار سر - حدات و ثغور ممالك محروسه سلطانى صادر شده‌بود كه به دستور سابق اركان ركين مصالحه و اتحاد جانبين را قائم و دائم دانسته امرى را كه منافى مصافات و يگانگى باشد مرتكب نشده احتراز اجتناب را لازم شمارند مضامين مسطوره چنانچه بايد به تمامها معلوم راى مهر انتما گرديده ، از آنجا كه كوكب مسلى الظهور رافت خسروانه فروغ افزاى ساحت قلوب احباب مودت اسلوب شده اين امر خير را اهتماما اشعار فرموده بودند از اين جهت كه محض خيريت و رفاهيت رعايا و برايا بود كه آن خليفه اسلام مالك رقاب انام اعلام و همت و الا نهمت پادشاهى بر آن مصروف فرموده‌اند . اين دوست هواخواه نيز غرض اصلى و مطلب كلى همين مدعا بود ، نظر به مراتب مسطوره مجددا ارقام قضا قدر قدر نظام به همگى واليان و سرهنگان و بيگلربيگيان و خوانين سرحدات ولايات ممالك محروسه خاقانى صادر و مقرّر گرديد كه به نحوى كه از آن حضرت اعلى و دولت اسنى اعلام و قبل از اين نيز اين بناى خير در ميان دو دولت عظمى بوده مصالحه و دوستى منظور داشته از سر حد خود

--> ( 3 ) - اى اهل ايمان بر او صلوات و درود بفرستيد و با تعظيم و اجلال بر او سلام گوئيد ، ( احزاب / 56 ) . ( 4 ) - پس خداوند او را پذيرفت ( آل عمران / 37 ) .