مقدمه چاپ أول به نام خداى سخن آفرين سخن آئينهء روح است زيرا تصوّرات وأميال وأفكار ومعتقدات گويندگان در آن جلوه‌گر مىشود ومحقّق است كه هر چه روح بزرگتر ونيرومندتر باشد ، جلوهء آن زيباتر ودلپذيرتر است . بزرگى وتوانائى روح را از آثار آن مىتوان شناخت . كساني كه در جهان كارهاى بزرگ وشگفت انگيز انجام داده‌اند اعمالشان بر بزرگى وتوانائى روحشان شاهدي صادق است . از اين ميانه آن‌ها كه اعمال بزرگ وحيرت‌انگيزشان مايهء بهبود وكمال وصلاح انسانيت شده در مرحلهء عظمت ونبوغ ، در صف اوّل جاى دارند واز ساير بزرگان جهان ممتازند . اينان در ميان فرزندان انسان مانند خورشيد در ميان ستارگانند كه با حرارت ونور ونيروى خود زندگى ونظم معنوي جهان را از زوال وآشفتگى حفظ مىكنند ورفتار وگفتارشان براي راهنمائى كسان ، به كمال مطلوب انسانيت ورها ساختن بيخبران از بند هوى وپاى بند شهوت بهترين وسيله است . در ظلمتكدهء جهان كه حقيقت با أوهام وظنون آميخته وراه از چاه هويدا نيست واز تصادم أميال ووظايف وقيود در هر قدم هزاران پيچ وخم وپرتگاه در پيش است ، براي فرار از حيرت وگمراهى ، بناچار دليل راهى بايد جست وبه پرتو أو اين راه سخت و