9128 من قنع « 1 » عزّ واستغنى . هر كه قناعت كند عزيز گردد وبىنياز شود از مردم . 9129 من طمع ذلّ وتعنّى . هر كه طمع كند از مردم خوار گردد وتعب كشد . 9130 من كرمت نفسه صغرت الدّنيا في عينه . هر كه گرامى باشد نفس أو كوچك باشد دنيا در چشم أو . 9131 من حسن خلقه كثر محبّوه وأنست النّفوس به . هر كه نيكو باشد خوى أو بسيار شوند دوستان أو وأنس گيرد نفسهاى مردم باو . 9132 من استعان بالحلم عليك غلبك وتفضّل عليك . هر كه يارى جويد ببردبارى بر تو غلبه كند ترا وتفضّل كند بر تو ، يعنى هر كه يارى جويد بر تو واز براي دفع تو هرگاه بدى كنى باو بحلم وبردبارى غلبه كند بر تو وتفضّلى نيز باشد أو را بر تو كه بصدد انتقام وتلافى نيامده . 9133 من نقل إليك نقل عنك . هر كه نقل كند بسوى تو نقل كند از تو ، غرض اينست كه : سخن‌چين را راه بخود نبايد داد ، چنانكه نقل كند از ديگران بسوى تو نقل كند از تو نيز بسوى ديگران . 9134 من بلّغك شتمك فقد شتمك « 2 » . هر كه برساند بتو دشنام ترا پس بتحقيق كه دشنام داده ترا ، غرض مذمّت كسيست كه برساند دشنام كسى را كه غايبانه بكسى داده باشد باو ، واين كه

--> ( 1 ) در أقرب الموارد گفته : « قنع ( كعلم ) قناعة وقنعا وقنعانا رضى بالقسم وفيه لغة أخرى وهي قنع ( كمنع ) قنوعا ، وهي نادرة فهو قنع » . ( 2 ) نظير « سبّك من بلّغك » است كه مثل معروف است .