فرموده است آن حضرت عليه السّلام : ) 5159 ذاكر اللّه سبحانه مجالسه . ياد كنندهء خدا كه پاك است أو همنشين اوست ، يعنى بمنزلهء اينست كه همنشين باشد با أو سبحانه وتعالى . 5160 ذاكر اللّه مؤانسه . ياد كنندهء خدا مؤانس اوست ، يعنى أو با حق تعالى بلاتشبيه بمنزلهء دو كس‌اند كه با يكديگر انس گرفته باشند . 5161 ذكر اللّه نور الايمان . ياد خدا نور ايمانست . 5162 ذكر اللّه مطردة « 1 » الشّيطان . ياد خدا محلّ يا آلت راندن شيطان است ، يعنى بسبب آن شيطان رانده مىشود ودور مىگردد از آن ياد كننده .

--> ( 1 ) شارح ( ره ) بر روى ميم « مطردة » زبر گذاشته وبزير آن زير وبر روى كلمه « معا » نوشته تا دليل باشد بر اين كه قرائت آن بهر دو وجه يعنى بفتح ميم وكسر آن هر دو درست است ، پس بنا بر وجه فتح اسم مكان خواهد بود وبنا بر كسر اسم آلت ، چنانكه از ترجمهء شارح ( ره ) نيز صريحا بر مىآيد وچنانكه در نظائرش نيز از قبيل مطهره ومكيده ومصيده ومرضاة تصريح كرده‌اند فراجع ان شئت ، وبنا بر فتح مىتوان مصدر ميمى نيز قرار داد . ونظير اين است آنچه وارد شده در اين حديث كه در نهاية ومجمع البحرين نقل شده كه : « التهجد مطردة الداء عن الجسد اى انها حالة من شأنها ابعاد الداء وهي مفعلة من الطرد يقال ، طرده إذا أخرجه عن بلده وطردت الرجل طردا إذا أبعدته فهو مطرود وطريد » .