ما باد وبر أو باد درود . « فرا گرفته‌اند زمين را بساطى » بساط وفراش هر دو بمعنى فرشى است كه پهن كرده شود ، ومراد اينست كه : فرش ايشان همين زمين وخاك آن باشد وفرشى ديگر بر روى آن نيندازند ، و « آب آن را طيبي » يعنى بوى خوشى كه بر خود پاشند مثل گلاب وعرقها ، همان آب است وديگر بوى خوشى ندارند ، و « شعار » چنانكه مكرّر مذكور شد جامهء را گويند كه ملاصق بدن وموى آن باشد ، و « دثار » بكسر دال جامهء را گويند كه بر بالاى آن پوشند ومراد اينست كه قرآن مجيد ودعا را هميشه با خود دارند واز خود جدا نكنند مانند آن جامه واز براي اشعار بزيادتى ملازمت قرآن آنرا بمنزلهء شعار گرفته ودعا را بمنزلهء دثار . و « بريده‌اند دنيا را » يعنى گذرانيده‌اند آنرا وطىّ كرده‌اند ايّام عمر خود را از آن بر طريقهء حضرت عيسى عليه السّلام كه زهد وبىرغبتى أو در دنيا مشهورست ومحتاج ببيان نيست .