كه پيشى گرفته‌اند مؤمنان بسوى بهشت پس مىگويند ائمّه بشيعهء خود از أصحاب گناهان : نگاه كنيد بسوى برادران خود در بهشت بتحقيق كه پيشى گرفته‌اند بسوى آن بي حسابي واين است قول خداى تعالى : وَإِذا صُرِفَتْ أَبْصارُهُمْ تِلْقاءَ أَصْحابِ النَّارِ قالُوا رَبَّنا لا تَجْعَلْنا مَعَ الْقَوْمِ الظَّالِمِينَ وَنادى أَصْحابُ الْأَعْرافِ رِجالًا يَعْرِفُونَهُمْ بِسِيماهُمْ في النّار ف وَنادى أَصْحابُ الْأَعْرافِ رِجالًا يَعْرِفُونَهُمْ بِسِيماهُمْ قالُوا ما ، يعنى هرگاه برگردانيده شود ديده‌هاى ايشان بجانب أصحاب جهنّم مىگويند اى پروردگار ما مگردان ما را با قوم ستمكاران وندا ميكنند أصحاب أعراف مردانى چند را كه مىشناسند ايشان را بسيماى ايشان در جهنّم پس مىگويند كه كفايت نكرد از شما جمعيّت شما در دنيا وآنچه بوديد شما در دنيا كه تكبّر مىكرديد بعد از آن مىگويند يعنى هر يك از أصحاب أعراف از أئمّه صلوات اللّه عليهم بجمعى كه در جهنّم‌اند از دشمنان ايشان : اينها يعنى اين جماعت كه در بهشتند از شيعهء هر يك از ايشان شيعهء من اندو برادران من‌اند كه بوديد شما كه قسم مىخورديد در دنيا كه نمىرساند خدا بايشان رحمتي بعد از آن مىگويند ائمّه بشيعهء خود كه : داخل بهشت شويد نيست ترسى بر شما ونه شما اندوهگين خواهيد بود . وپوشيده نيست كه حديث اوّل صريح است در اين كه « گنه كاران هر زماني مىايستد بر أعراف با پيغمبر يا امام آن زمان » وباين جمع مىشود ميانهء أحاديث مذكوره چنانكه در وجه دويم ذكر كرديم نهايت قول آن حضرت صلوات اللّه عليه در آخر حديث اوّل « مىگويند أصحاب أعراف باين جماعت كه ضعيف شمرده بودند » ظاهر اين است كه مراد بآن همان جماعت گنه كاران است كه با ايشان بودند نه جمعى از نيكو كاران كه داخل بهشت شده بودند ومذكور شد كه أصحاب جهنّم ايشان را ضعيف مىشمردند زيرا كه أمر ايشان بداخل شدن بهشت بعد از اين كه ايشان داخل شده بودند معنى ندارد وظاهرست كه أهل جهنّم تمام شيعه را ضعيف مىشمردند پس