به چنگ آورد . تازه اين‌گونه نعمت‌ها هم گاهى موقت است وتا آنجا كه خدا صلاح بداند آنها را براي إنسان حفظ مىكند وآنگاه كه وجود نعمتي را خدا براي فردى زيان‌آور تشخيص داد از وى مىگيرد . از آنجا كه موضوع « كلّم النّاس على قدر عقولهم » ( در حدّ فكر شنوندگان براي آنان حرف بزنيد ) يك مطلب قطعي وأدبي است وآنانكه مىخواهند در انجام وظيفة بهتر وبيشتر كوشا باشند ناگزيراند طرف صحبت خود را درك كنند ومطالبى را ارائه دهند كه در مغز طرف اثر بگذارد واز آنجا كه شعر در أفكار احساساتى اثرى آنى دارد ، امام علي عليه السّلام وساير رهبران ديني به هنگام نياز از اشعار ديگران بهره مىبردند ويا اينكه از سروده‌هاى خود بخصوص در ميدان‌هاى جنگ كمك مىگرفتند . با توجه به اين نكته ، شاعر وسخنگو از شعر ، تاريخ وفكاهى هميشه بهره مىبرد ، اما بهره بردن وى دليل آن نيست كه تمام آنچه مىگويد ساخته اوست . اسلام وانقلاب شعري مىدانيم كه قبل از إسلام بهترين شعرها كه در خانه كعبه آويزان مىشد وبنام « معلقات » شهرت داشت وگزيده آن ، « معلّقات سبع » است كه بصورت كتاب عرضه گرديده درباره مسائل جنسي مقدمات ومؤخرات آن بود . شعري از همه زيباتر بود كه غرائز را بهتر وشديدتر تحريك كند وبآسياى شكم ومحصول آن ( زير شكم ) بيشتر خدمت كند بكارى كه بسيارى از حيوانات در آن قهرمان‌اند . اسلام عزيز كه آمد ، آنچنان انقلابى در شعر وشاعرى بوجود آورد كه 180 درجه با وضع قبل از إسلام تفاوت پيدا كرد . اگر قبل از إسلام درباره چشم وابرو سخن مىسرائيدند ، شراب ومستى مورد