گودالهاى افتادن آن ، وبكشته ما را به دستهاى مرگها دامهاى مكر آن ، وجرعه جرعه داد ما را در حالي كه به اكراه رسيده بوديم جرعه‌هاى تلخى آن ، ودلالت كرد ما را نفس بر بريده شدن زندگانى وعيش أو اگر نبودى آنچه ميل كرد به أو نفسها از لذّت نعمتهاى أو ودر فتنه افتادن أو به چيزهاى فانى از زينتهاى فاحش أو . اى خداى من ! به تو پناه مىگيرم از مكرهاى فريب دنيا ، وبه تو استعانت مىجوييم بر گذشتن پس دنيا ، وبه تو طلب مىكنيم جدا شدن اعضا را از پس‌مانده‌هاى آرزوى دنيا ، وبه تو مىخواهيم ، كشف پرده‌هاى حيرانى دنيا ، وبه تو راست مىكنيم از دلها دشوارى ناداني دنيا را . بار خدايا ! چگونه باشد حال سراهايى كه منع كنى هر كه را كه در اوست از حوادث مصيبتها ، وحال آنكه رسيده است در هر سرايى تيرى از تيرهاى مرگها ؟ بار خدايا ! اندوهناك نمىسازيم نفسهاى خود را از نقل كردن از اين سراها ، اگر به وحشت نيندازى ما را آنجا از هجر رفيقي كردن نيكوكاران . بار خدايا ! ضرر نكند ما را فراق برادران وخويشان ، اگر نزديك گردانى ما را به خود اى خداوند عطيّه‌هاى آن . بار خدايا ! خشك نشود از آب اميدوارى محلهاى آب كامهاى ما ، اگر طواف نكند مرغ شوميها به حوضهاى رغبتهاى ما . بار خدايا ! اگر عذاب كنى مرا پس من بنده‌ام كه آفريده‌اى أو را براي آنچه خواستى آن را ، پس عذاب كردى أو را به عدل خويش ؛ واگر رحمت كنى مرا ، پس من بنده‌ام كه يا فتى أو را بدكردار ، پس نجات دادى أو را به رحمت خويش . بار خدايا ! هيچ راهى نيست به نگاهداشتن نفس از گناه الّا به نگاهداشت تو ؛ وهيچ رسيدنى نيست به كردن نيكيها الّا به أرادت تو . پس چه حال است مرا به