ترجمهء كهن مناجاة الهيات با بررسيهايى كه به عمل آورديم ، دريافتيم كه اين ترجمه تنها برگردان پارسى مناجاة الهيات است كه از سوى خواجة عبد الحقّ بن محمّد سبزوارى از مترجمان وكاتبان زبردست سده‌هاى 9 و 10 به سال 908 ه . ق نگاشته شده است . نثر ترجمه يكدست نيست : گاه بسيار روان ، شيوا وجذّاب است مانند : « اگر درآورى مرا در دوزخ ، بشناسانم أهل دوزخ را كه هميشه دوست تو بوده‌ام » ، « بار خدايا ! اگر عفو كنى ، به فضل توست ؛ واگر عذاب كنى به عدل توست ، اى آن كه أمير ندارند مگر فضل تو را ونمىترسند مگر عدل تو را » ، « بار خدايا ! آيا براي دوزخ پرورد مرا مادر من ، پس كاشكى كه نپروردى مرا ؛ يا براي بدبختى بزاييد مرا ، پس كاشكى نزاييدى مرا » ؛ وگاه متكلّفانه مانند : « كراهت مىدارم معصيت تو را واگر چه راكبم آن را » ، « اگر بنشاند مرا بازپس ايستادن از پيشى گرفتن با نيكان . . . » « اى خداى من ! زبانى كه پوشيده‌اى آن را از تعظيم‌هاى خود به عجب آرنده جامه‌هاى آن ، چگونه فرواندازى به أو از آتش شعله‌هاى زبانه‌هاى آن . » گاه مترجم به شيوهء ترجمهء واژه به واژه عمل كرده وگاه با افزودن عباراتى سعى در روانى متن نموده است . گاه در به كار بردن معادلهاى فارسي كامياب بوده مانند : ونى سستى ، كلالة درماندگى ، سجل دلو ، فزع گريختن ؛ وگاه عين واژه را به كار برده ، مانند : فضل ، عدل ، بدن ، عاقبت . در گزينش معادلها نيز ناهمسانىهايى به چشم مىخوردم ؛ بدين معنا كه براي برخى از واژه‌ها معادلهاى متعدّد به كار برده مانند : اى خداوند من ، بار خدايا ، بار خداوندا ، يا ربّ براي « الهى » ؛ ودوزخ ، آتش دوزخ براي « نار » ؛ وبراي برخى ديگر معادل واحدى را برگزيده است .