در حديث آمده كه : « إنّ النملة الصغيرة تزعم أنّ للّه تعالى زبانيتين » مورچهء كوچك هم چون چرخ زندگى خود را با دو شاخ خويش مىگرداند ، با دو شاخ خود جلب ملايم مىكند ، وبا همانها دفع منافر مىكند ، وآنها را كمال خويشتن مىداند ، همين كمال را در عالم خود براي آفريدگار خويش نيز شايسته مىداند وخدا را داراى دو شاخ مىپندارد . به گفتهء مولوى : عابد كوهستانى كه در عالم راز ونياز خدا را همچون گوسفند دارى مىپندارد ، ومىخواهد گوسفندان خدا را بچراند ، وجاى أو را بروبد ، وچارق أو را بدوزد ، ودر بيمارى غمخوار أو باشد ، وچون حضرت موسى وى را از اينكه خداى را به چنين أوصاف ناشايسته مىستايد باز مىدارد ، سبب رنجش أو مىشود ، وحى مىرسد كه چرا بندهء ما را از ما جدا كردى ، ناظر قلبيم اگر خاشع بود . ما درون را بنگريم وحال را * تنى برون را بنگريم وقال را اين عابد گر چه از آنجا كه انساني است مكلّف ، در نظر شرع كفر گفته ، - چنانكه حضرت موسى از سخنان كفرآميز أو بيزارى جست - ولى أو در عالم خود ، كمالى بالاتر از اين نمىشناسد كه گلّهء گوسفندى داشته باشد ، ومعبود خود را به همين كمال مىستايد ، همانند آن مورچه كه خدا را داراى دو شاخ مىپنداشت . ابن طاووس رحمه اللّه در كتابهاى خود برخى دعاها را ياد مىكند ومىگويد « من اين دعا را مىخوانم » واز اين سخن پيداست كه أو خود اين دعا را ساخته است . بنابر اين ، اگر فرض كنيم كه اين مناجاة مانند مناجاة خواجة عبد اللّه انصارى از امام نيست ، باز بر مناجاة خواجة عبد اللّه ترجيح خواهد داشت . زيرا پيمبران در كتابهاى آسمانى ، مردم را به سوى خدا مىخوانند وبه ياد خدا وا مىدارند . نخستين دعوت پيغمبر خاتم صلى اللّه عليه وآله وسلّم اين بود كه بگوييد : « لا إله الّا اللّه » تا رستگار شويد . داد جاروبى به دستم آن نگار * گفت از اين دريا برانگيزان غبار