ايراد كرده‌اند ، معتبرتر ومعتمدتر وخوش مضمون‌تر است ؛ وبا إطمينان خاطر مىتوانيد آن را به قصد ورود وبه عنوان اينكه مستحب است بخوانيد واز آن قبيل دعاها نيست كه بگوييم از باب انقياد ، ثواب دارد ، بلكه خواندن آن از باب اتيان مأمور به واز باب أطاعت امر مولى ثواب دارد . » « 1 » اين مناجاة افزون بر قوّت وزيبايى نثر وآرايه‌هاى أدبي ، شامل مضامين عالي عرفانى ، فلسفي واخلاقى است كه هر فيلسوفى را به تأمّل وهر عارف وصاحبدلى را به وجد مىآورد . سند مناجاة اين مناجاة از سوى قطب راوندى وفرزندش با تفاوتهايى چند روايت شده است . امّا اين تغاير تنها از جهت محتوا وألفاظ نيست ، بلكه در ناحيهء سلسلهء سند نيز به چشم مىخورد . از آنجا كه در بحث بعدى ، به دنبال بررسى وتحليل سند اين مناجاة مىباشيم - كه با اعتبار آن ارتباط مستقيم دارد وعلّت ترجيح آن بر روايتهاى منقول از علّامه مجلسي در بحار وكفعمى در مصباح مىباشد - بناچار در اينجا عين اسناد اين مناجاة را نقل مىكنيم : 1 . سلسلهء سند به روايت پدر ، بنابر دستنوشت متأخّر كه به سال 908 ه . ق توسّط خواجة عبد الحقّ سبزوارى كتابت شده است : « قال السيّد الإمام ، ضياء الدين ، حجّة الإسلام ، أبو الرضا ، فضل اللّه بن علىّ بن عبد اللّه الحسنى الراوندي - قدّس اللّه روحه - : أخبرني الدهخداه السعيد أبو الحسن علىّ بن يحيى الراوندي - رحمة اللّه عليه - : قال علىّ بن الحسن بن محمّد بن أحمد الباركرزىّ : قلت ونقلت من نسخته بخطّه قال : أخبرني أبو الحسن علىّ بن محمّد الخليدى القاشاني يوم الأحد تاسع شهر رمضان من سنة ثمان وثمانين وثلاثمائة ، قال :

--> ( 1 ) . همان ، ص 185 .