مىكشم عفو تو را همچنان كه انتظار مىكشند آن را گناهكاران ؛ ونيستم كه نااميد باشم از رحمت تو آن كه چشم مىدارند آن را نيكوكاران . بار خدايا ! آيا براي دوزخ پرورد مرا مادر من ، پس كاشكى كه نپروردى مرا ، يا براي بدبختى بزاييد مرا ، پس كاشكى كه نزاييدى مرا . بار خدايا ! روان شد اشكهاى من وقتي كه ياد كردم گناهان خود را ، وچه بوده است أو را كه روان نشود ؟ ! نمىدانم به چه جا باشد بازگشت من وبر چه وجه باشد كه هجوم كند وقت رسيدن مرگ سير من ، ومىبينم نفس خود را كه فريب مىدهد وروزهاى عمر من فريب مىدهد مرا وحال آنكه حركت كرد در بالاى سر من بالهاى مرگ ونظر كرد مرا از نزديك مرا چشمهاى موت . پس چيست عذر من وحال آنكه پر كرد گوشهاى مرا بردارندهء آواز ؟ بار خدايا ! بدرستى كه اميد دارم از آن كس كه تولّى كرد مرا در زندگى خود به احسانش آن كه فرا گيرد مرا در وقت وفات من به آمرزش خود ، وبدرستى كه اميد مىدارم از آن كسى كه بپوشانيد مرا در ميان زندگان جامهء تن‌آسايى آنكه عالي نگرداند مرا از أو در ميان مردگان به جود وبخشش رحمت أو . بار خدايا ! امر كردى مرا ، پس من تقصير كردم ؛ ونهى كردى مرا ، پس من ارتكاب كردم . پس اين است دست من به آنچه جنايت كرده است ، واين است موى پيشانى من به آنچه آمده به آن . اگر عذاب كنى مرا ، پس تو راست راه آن ؛ واگر عفو كنى از من ، تو أهل تقوايى وأهل غفرانى . اى رحيم‌ترين راحمان ! اى مؤنس همهء غريبان ! انس ده در گور غربت مرا . واى دوم هر تنهايى ! رحم كن در قبر تنهايى مرا . واى داناى پنهانى وراز ! واى بردارندهء سختى وبلا ! چگونه است نظر تو به سوى من از ميان ساكنان خاك ؟ وچگونه است كار تو با من در سراى وحشت و