47 . صبورى اصفهانى ( 1279 - 1353 ) زندگينامه نامش ميرزا نصر اللّه با تخلّص ( صبورى ) فرزند ميرزا ابو طالب خان عادل ، به سال 1279 ه . ق در اصفهان به دنيا آمد . بنا به نوشتهء مؤلّف تذكره مدينة الادب ، سلسله نسب وى از طرف پدر به انوشيروان و از طرف مادر به جابر بن عبد اللّه انصارى منتهى مىگردد . وى در سن ده سالگى عازم تهران مىشود و تحت كفالت برادر بزرگتر از خود ميرزا محمد حسين خان ملقب به فخيم الملك قرار مىگيرد و به تحصيل علوم مقدماتى مىپردازد و خطّ نستعليق را نيز از خوشنويس بنام ، ميرزا ابراهيم ساوجى ملقب به نايب الصّدر و متخلص به « خليل » مىآموزد و در رشته شعر و ادب از محضر حضورى و محيط سود مىجويد . وى به خاطر گشاده‌دستى و سفره‌دارى غالبا با تنگدستى دست به گريبان بوده است . روزى در محفلى كه براى مير سيد على اخوى ، ميرزا احمد خان اشترى متخلص به « يكتا » و محمد على مصاحبى نائينى متخلص به « عبرت » ترتيب مىدهد ، به آنان پيشنهاد مىكند او را ملك الادب خطاب كنند و آنان مىپذيرند و از آن زمان به اين لقب موسوم مىگردد . در زمان حكومت شعاع السّلطنه به شيراز و در دستگاه كمال السّلطنه - پيشكار شعاع السّلطنه - به مدت دو سال مشغول به كار مىشود و در همان ايام با شوريدهء شيرازى آشنا مىشود و اخوانيّاتى در ميانه آنان ردّ و بدل مىگردد . سپس به خاطر اطّلاعى كه از فن معمارى داشته در وزارت عدليه به عنوان « مصدّقى » مشغول به كار مىشود و تا پايان عمر با حقوق ناچيزى كه دريافت مىكند به امرار معاش مىپردازد و سرانجام در سن 74 سالگى بدرود حيات مىگويد . « 1 » سبك شعرى از نمونه آثارى كه از وى به يادگار مانده قدرت طبع وى آشكار است . در قصيده از سبك خراسانى و در مثنوى و غزل از سبك عراقى سود مىجسته و طبعا انسانى شاعرپيشه بوده است .

--> ( 1 ) . تذكره مدينة الادب ، ج 1 ، ص 156 .