سبك شعرى شيوهء شفيعاى شيرازى ( اثر ) در انواع قالبهاى شعرى ، سبك اصفهانى است حتى تركيب هفت‌بند عاشورايى او نيز كه مبتنى بر قرائت ماتمى و عاطفى از فرهنگ كربلا است ، در همين شيوهء شعرى سروده شده است . دامنهء تأثير آثار عاشورايى شفيعاى شيرازى در مناقب ائمهء اطهار عليهم السلام قصايد رنگينى در سبك اصفهانى دارد كه براى مشتاقان اين شيوهء شعرى جاذبه‌هاى مضمونى را داراست . در ديوان او ، يك قصيدهء مناقبى و يك قصيدهء ماتمى در رثاى سالار شهيدان وجود دارد و هفت‌بند عاشورايى او نيز زينت‌بخش ديوان اين شاعر روشندل شيرازى است . در بررسى آثار عاشورايى چهره‌هاى آشناى سبك اصفهانى توضيح داده‌ايم كه شيوهء بيانى اين‌گونه آثار غالبا سبك عراقى و يا آميزه‌اى از سبك عراقى و سبك اصفهانى است ، ولى تركيب هفت‌بندى شفيعاى شيرازى مىتواند به عنوان يك استثنا تلقى گردد چرا كه وجه غالب بيانى آن شيوهء اصفهانى است و از همين روى در پيشينهء شعر عاشورا در زبان فارسى از آثار معدودى به شمار مىرود كه در اين سبك شعرى ساخته و پرداخته شده و منزلت خاص به خود را دارد ؛ و كسانى كه شعر آيينى را در سبك اصفهانى دنبال مىكنند ، اين‌گونه آثار شفيعاى شيرازى راهگشاى آنان تواند بود . برگزيدهء آثار عاشورايى ضمن مرور ابياتى از دو قصيدهء مناقبى و ماتمى او دربارهء سالار شهيدان ، حسن ختام اين مقال را با نقل تركيب‌بند عاشورايى وى رقم مىزنيم : چراغ ديدهء نور خدا ، حسين شهيد * كه باشد از غم او خون ديده ، دامنگير چرا ستاره ز چشمش به جاى اشك نريخت * در آن نفس كه عيان ديد چرخ پر تزوير : ز پا فتاده محبان و ، مانده او تنها * چو چشم ريخته مژگان به گرد فتنه اسير به مهر خاك ضريحش چنان قوى حالند * مواليان ، كه كسى مهر را كند تسخير