محمّد على مجاهدى ( پروانه ) كانون نور به يمن مهر تو ، دل همنشين خورشيدست * كه ذرّه همدم مهر آفرين خورشيدست سياهروز از آن شد دل بلاكش من * كه بىفروغ رُخت ، همنشين خورشيدست ! اگر به توسن رهوار خود ، ركاب زند * به گَرد تو نرسد ، اين يقين خورشيدست دمى كه جلوه كنى اى جمال نورانى * به روى تو ، كه دم واپسين خورشيدست فروغ آن يد بيضا جهان منوّر كرد * كه دست تست كه در آستين خورشيدست به غير خوشه‌يى از خرمنت به دو نرسيد * ولى هنوز جهان خوشه‌چين خورشيدست