إعمال آن دو مىباشيم و آنجا كه ملزم به اعمال آنها باشيم ، اگر اعمال نكنيم يا در غير مورد استحقاق آن دو إعمالشان كنيم ، مسلما گناه‌كار خواهيم بود . از جمله موازين تشخيص موارد إعمال حبّ و بغض ، مفاهيم برگرفته از مندرجات همين كتاب شريف ينابيع الموده است كه باستناد كتاب و سنت در فضائل ، و موجبات استحقاق دعاى خير ، اطاعت و ولايت . و در مودت اهل بيت عليهم السلام موارد اعمال حب درباره آن بزرگواران تأليف يافته است ، مىباشد . از آنجاييكه هر چيزى در مورد ممكنات و مخلوقات نسبى است و شايستگيها و بايستگيهاى آنان را ، ميزان كمالات نسبى ، در حد معمول و معقول و مشروع افراد بايد قرار داد ، لذا إعمال و بكارگرفتن حبّ ، در مورد هر يك از پيشوايان اسلام كه داراى فضائل و كمالات بيشتر بوده و در نتيجه توصيه بيشترى در محبوب و مطاع داشتنشان شده است ، بر ما لازم و واجب است . يعنى واجدين كمالات بيشتر و برخورداران از توصيه‌هاى زيادترى را مطاع و محبوب و پيشواى احق بدانيم چرا اگر چنين نبود رسول خدا آنهمه توصيه نمىكردند اگرچه كلّهم نوروا - همه يك نورند . با توجه به آنچه در ذيل رقم شماره شش گذشت ، نتيجه مىگيريم كه ميزان حقانيت پيشوايان اسلام اقل و اكثر بودن دوستان و دشمنانشان نيست . زيرا اگر ميزان چنين باشد ، امروز و هر زمان ديگر دشمنان خدا و رسول در روى زمين بيشتر از دوستانشان بوده و مىباشند . پس ميزان حقانيت پيشوايان اسلام همان كمالات و فضائل هرچه بيشتر و توصيه‌هاى غير قابل شماره‌ايست كه از جانب خدا و رسول اكرم ( ص ) و در نتيجه از جانب خداوند درباره آنان شده است ( مترجم ) . دعاى پيامبر به سعد ابن عباده در كتاب الاصابه احمد بن حنب از قيس ابن سعد روايت كرده كه گفت رسول خدا ( ص ) به منزل ما تشريف آوردند و فرمود السلام عليكم و رحمه اللّه سپس