رسول خدا مدينه بهشت و على باب آن ابن مغازلى با ذكر سند از سعيد بن جبير از ابن عباس نقل كرده كه رسول اكرم ( ص ) فرمودند : « انا مدينهء الجنهء و على بابها فمن اراد الجنهء فلياتها من بابها . » « من شهر بهشتم و على باب آن ، پس هركه اراده وارد شدن در بهشت را دارد بايد از باب آن وارد شود . » در مناقب از عبايه ربعى نقل كرده كه على عليه السلام بسيار مىگفتند : « سلونى قبل ان تفقدونى فواللّه » از من بپرسيد پيش از آنكه مرا در ميان خود نيابيد . به خدا قسم هيچ زمين پست و بلندى و هيچ گروه گمراه‌كننده يا هدايت‌كننده صد نفرى وجود نخواهد داشت ، جز اينكه من پرچمدار آنها و جلودارشان و مقصدشان را تا روز قيامت مىدانم . » از امام صادق عليه السلام مانند همين روايت نقل شده ، از يحيى ابن ام طويل نقل شده كه گفت : شنيدم كه على عليه السلام مىگفت : « هيچ آيه‌اى بين 2 جلد قرآن نيست جز اينكه من مىدانم درباره چه كس و كجا نازل شده است همانا در صندوقچه سينه‌ام آنقدر دانش تراكم يافته كه هرچه بخواهيد مىتوانيد پيش از آنكه از ميان شما بروم از من سؤال كنيد » و گفتند : هرگاه اتفاق مىافتاد كه هنگام نزول آيه‌اى غائب بودم ، رسول خدا اين حق را براى من محفوظ مىداشت كه هرچه در مورد آن از قرآن نازل مىشد ، هنگام زيارت حضرت رسول اكرم آن را بر من مىخواند و مىگفتند : يا على : « انزل اللّه علىّ بعدك كذا و كذا و تأويله كذا و كذا و يعلّمنى تأويله و تنزيله » - « اى على در غياب تو خداوند چنين و چنان نازل فرمودند و تأويلش چنان و چنين است . تأويل و تنزيلش را به من تعليم مىكردند . على عليه السلام فرمودند : اگر به تورات و انجيل اجازه داده شود ، من . . . در كتاب « فصل الخطاب » شيخ ابو عبد الرحمن سلمى نيشابورى از تاريخ بزرگان صوفيه گفته : همانا امام صادق عليه السلام بر تمام اقرانش ميان تمام اهل بيتش فائق است و شيخ جنيد گفته كه : على عليه السلام اگر از جنگها فارغ