باب دهم در حديث نجوى احمد با ذكر سلسله سند در كتاب « مسند » از جابر نقل كرده كه گفت رسول خدا على را در غزوه طائف فرا خواند و مدتى طولانى با او نجوى نمود ( رازگويى و سر بيخ گوش آهسته حرف زدن ) تا آنجا طول كشيد كه گروهى از اصحاب ناراحت شدند يك نفر گفت : « راستى كه نجوايش با پسر عمويش طول كشيد . » اين سخن به گوش رسول خدا رسيد آن حضرت فرمودند : « اما انّى ما انتجيته و لكنّ اللّه انتجاه » « 1 » - آگاه باشيد كه من نيستم كه او را نجوى مىكنم ، ليكن خدا با او نجوى مىكند ( يعنى من به امر خداوند با او نجوى دارم و آن را طول دادم نه از پيش خودم ) و گفت : - اين حديث خوبى است - و نيز در « مشكات » حديث « نجوى » آمده ، ابن مغازلى « شش حديث » در « نجوى » و حموينى « نه حديث » نقل كرده‌اند . در مناقب با ذكر سند از ابو ذر نقل كرده كه گفت : على ( عليه السلام ) با « اهل شورى » گفت آيا مىدانيد كه رسول خدا ( ص ) در « روز طائف » با من « نجوى » گفت و آنقدر به طول كشيد كه بعض از شما گفتيد با رسول اللّه تو با على « نجوى » مىگوئى « سواى ما » آن حضرت فرمودند : « ما انتجيته بل اللّه عزّ و جلّ انتجاه » - من با او نجوى نمىكنم بلكه خدا است . همه گفتند : بلى ياد داريم . در مناقب از حمران بن اعين نقل شده كه گفت : به « امام باقر » عليه السلام عرض كردم من شنيده‌ام كه رسول اكرم ( ص ) در « طائف » بود كه « نزل بينهما جبرئيل » فرمودند آرى در « طائف » با هم رازگويى داشتند و « جبرئيل » نيز بينشان بود . اين روايت را « ابو رافع مولا رسول اللّه و سلمهء بن كميل » نيز نقل كرده‌اند .

--> ( 1 ) - اشاره به آيه 12 سوره مجادله است .