اموال را بگير و ببخش و نگهدار ، هرطور كه ميل مبارك باشد بدون هيچ اكراهى ( يعنى هرگز بدل راه نده كه اين اموال را از ما تقبل فرموده‌ايد ) وقتى آنان چنين گفتند خداوند متعال آيه شريفه « قُلْ لا أَسْئَلُكُمْ عَلَيْهِ أَجْراً إِلَّا الْمَوَدَّةَ فِي الْقُرْبى » . « 1 » را نازل كرد . اين آيه كه نازل شد رجال انصار و مهاجر از نزد رسول خدا بيرون رفتند ، منافقين كه در بين آنان بودند ، از روى سرشت پليدشان گفتند : رسول خدا پيشنهاد ما را مبنى بر قبول اموالمان رد نكرد جز به اين منظور كه ما را بنفع اهل بيت خودش كار كند . « ان هذا الّا شى افتراه فى مجلسه » - نيست اين مگر يك افترائى كه در مجلس به خدا بست . ( در صورتى كه چنين نسبتى به رسول خدا بهتان عظيمى است ) در اينجا بود و خداوند براى دفاع از حريم مقدس رسول گراميش و رسوا كردن منافقين اين آيه شريفه را نازل كرد : « أَمْ يَقُولُونَ افْتَرى عَلَى اللَّهِ كَذِباً فَإِنْ يَشَإِ اللَّهُ يَخْتِمْ عَلى قَلْبِكَ وَ يَمْحُ اللَّهُ الْباطِلَ وَ يُحِقُّ الْحَقَّ بِكَلِماتِهِ إِنَّهُ عَلِيمٌ بِذاتِ الصُّدُورِ » « 2 » - آيا مىگويند به خدا افتراء بسته‌اى ؟ پس اگر خدا بخواهد ( و بفرض محال چنين كارى انجام دهى و به خدا افتراء ببندى ) او بر قلب تو مهر مىزند ( ليكن چون ساحت مقدس تو پاكتر از اين نسبتها است لذا ) خداوند باطل را محو و حق را بكلمات خود احقاق و اثبات مىكند ، همانا او بر آنچه در سينه‌ها است عالم است . سپس رسول اكرم ( ص ) شخصى را نزد آنان فرستاد و گفتند : « آيا چيز تازه‌اى طرح شده است ؟ گفتند : بعض از ما كلام سخت ناهنجار و ناسزايى را گفته و تهمت افتراء به خدا را به رسول اكرم ( ص ) زده و ما اين عمل او را ناخوش مىداريم . » سپس آن فرستاده رسول خدا ، آيه شريفهء فوق الذكر را مبنى بر تبرئه رسول خدا از افتراء به خداوند ، براى آنان تلاوت كرد . آنان سخت گريستند خداوند از باب رحمتش اين آيه را نازل كرد « وَ هُوَ الَّذِي يَقْبَلُ التَّوْبَةَ عَنْ عِبادِهِ وَ يَعْفُوا عَنِ السَّيِّئاتِ وَ يَعْلَمُ ما

--> ( 1 ) - همان مدرك . ( 2 ) - شورى 24 .