تحصيل پرورش علّامه به دست پدر و مشاركت دايى بزرگ ، شيخ نجم الدين جعفر بود كه از باريك‌بينى و موشكافى ، محقق لقب يافته بود . بيست سال بر او نگذشت كه در ادب عرب ، فقه و اصول و حديث و كلام از محضر اين دانشوران بهره وافر يافت و ديگر دانشهاى شرع را نزد ايشان به تمامى رساند . سپس به حضرت فيلسوف اكبر نصير الدين توسى درآمد و شفاى شيخ الرئيس و اثرى در هيأت ، نوشته خواجه توسى را نزد او خواند . حكيم سترگ ايران چشم از جهان فرو بست و علّامه بدان روز بيست و چهار سال داشت . از ديگر استادان او در علوم عقلى ، شيخ شمس الدين محمّد بن محمّد كشّى شافعى بود كه علّامه گاه در حلقه درس بر او مىتاخت و ناتوانش مىساخت . نيز به نزد شيخ ميثم بن على بن ميثم بحرانى ، شيخ الفلاسفه و در گذشته به سال ( 679 ) ، آموزش ديد . « شرح الكشف » را در محضر نجم الدين على بن عمر قزوينى ملقب به دبيران قرائت كرد . مراد از « الكشف » كتاب « كشف الاسرار عن غوامض الافكار » در منطق از قاضى افضل الدين خونجى ، متوفى به سال ( 649 ) است . شرح آن نيز از دبيران بود كه علّامه جز اندكى ، همه را نزد او خواند . از حلقه درس سادات ، على و احمد بن طاوس نيز بهره‌مند گشت و در محضر شيخ برهان الدين نسفى ، اثرى از مصنفات او در علم جدل را آموخت . مشايخ حديث علّامه از دانشوران بسيارى در روزگار خود به طريق قرائت يا سماع يا اجازه روايت كرده است :