نصايح از بديهيات امامت ، آن است كه با سخنان طيب ، دل‌ها و دوستىها به سوى خداوند بىنياز برانگيخته شود . نفسهاى سركش ، مهار و طبيعت خشن ، نرم گردد ؛ پندها و موعظه‌هاى بليغ كه در دلها جا مىگيرد ، روان آدمى را نورانى گرداند ؛ در گوش جان نفوذ كند و دل بدان انس و آرام پذيرد . خردها جذب نور درخشان آن گشته ، قلبها در كرانهء قدس آن پهلو بگيرند . از هر سوى دل ، چشمه‌هاى حكمت بجوشد و كلام احياگر جانهاى مرده ، به حيات ابدى ، افكار و انديشه‌ها را قوّت بخشد و سرانجام ، آنها را به طرف حقّ آشكار رهنمون گردد . از همين روست كه امامى از پيشوايان دين - عليهم السّلام - را نمىتوان يافت مگر آن كه سخنان بسيار ، به گونه‌اى دلپذير و كوتاه از خود به يادگار نهاده‌اند كه در آنها هدايت و حيات سرمدى و رشد ، موج مىزند . آنچه ذيلا مىآيد گزيده‌اى است از كلمات قصار حضرت امام جواد عليه الصلاة و السلام كه به دست ما رسيده است : مردى خدمت حضرت امام جواد عليه الصلاة و السلام عرض كرد : مرا پندى بفرماييد ! حضرت فرمودند : آيا مىپذيرى ؟ گفت : آرى . حضرت فرمودند : « توسد الصبر و اعتنق الفقر و ارفض الشهوات و خالف الهوى و اعلم انك لا تخلوا من عين اللّه فانظر كيف تكون »