دلايل امامت حضرت امام جواد عليه الصلاة و السلام ، همچون پدران طاهر خود كه از امامان دين بودند ، نسبت بدانچه مورد نياز موضع امامت بود ، احاطه داشتند . ( زيرا ) امامت را خداى تعالى محور احكام ، حدود ، فرايض و سنن دين و اخلاق كريمه و آنچه موجب نجات و مصلحت مىباشد قرار داده است و آن را از صفات ناپسند كه سبب سقوط و عذاب است ، دور نگاهداشته است . تمام آنچه مربوط به اسرار هستى و بدايع آفرينش است ، و دلايل و نيز عجايب جهان بالا و عالم ناسوت ، و تمام اسرار كشف شده و كشف نشدهء تغييرات و حركات عوالم كه بستگى به مقدّرات خداوند جلّ شأنه دارد ، از كسى كه بر كرسى امامت مىنشيند ، دريغ نمىگردد . خداوند او را به تمام شؤون مربوط به امور تكوينى و تشريعى احاطهء كلّى و جزئى عطا مىفرمايد و اين مقتضاى آن است كه امام معصوم ، بين مولى ( خداوند ) و اجزاى عالم - كه استعداد دريافت فيض الهى از مبدأ اقدس الهى را دارند - حلقهء اتصال باشد . بنابراين محال است كه فيض الهى از مبدأ تا منتها بگذرد و امام از آن بىخبر و بىنصيب باشد ؛ با اين فرض كه امام واسطه‌اى از اجزاء اين فيض الهى است . و اين ، مفهوم عبارتى است كه در احاديث نقل شده است : هنگامى كه امام متولّد مىشود ، برايش ستونى از نور برافراشته مىگردد تا به واسطهء آن اعمال مردمان و آنچه را بوده و خواهد بود ، ببيند . حضرت امام جواد عليه الصلاة و السلام ، هنگامى كه به همراه « عمر بن فرج