حجّت حق ، قدم به عالم زد * آن كه دين را بود بزرگ دليل بحر فيّاض سرمدى است جواد * گل باغ محمّدى است جواد خالق ما به يمن اين مولود * كو بود والى ولىّ ودود باب رحمت ، در سخا و كرم * از طفيلش به روى خلق گشود خسرو طوس ، شاد و خندان شد * طالع بخت ما شده مسعود از پس پردهء شهود و غيب * آفتاب جمال چهره نمود دستى از آستين برون آمد * منزل وحى اين ترانه سرود كه در آيينهء الهيّت * شد عيان عكس احمد محمود هاتف اين مژده را به عالم داد * روز عيد است و لحظهء موعود از سويداى ديدهء دل بين * كه هويدا است شاهد و مشهود تيره غم ز چهر عالم رفت * شادى آمد دوباره چهره گشود بحر فيّاض سرمدى است جواد * گل باغ محمّدى است جواد مرغ دل ، مدح غنچهء گل گفت * وصف گل با زبان بلبل گفت طوطى هند ، با شكر خنده * از گلستان و باغ و سنبل گفت آفرين آفرين از اين گفتار * آنچه آن حبهء قرنفل گفت از حديث كسا دليل آورد * سرّ اين نكته با تسلسل گفت اين جهان ، صورت است يا سيرت * وصف را حقّ ، به سورهء قل گفت چهارده شمس و مظهر يك نور * نامشان بايد با تعقّل گفت مظهر جود حقّ جواد بود * مطلع شمس با تعادل گفت وحى نازل شده به امر خدا * بايدم حمد با توكّل گفت منطق كل شىء گر گوياست * بايد اين ذكر با توسّل گفت بحر فيّاض سرمدى است جواد * گل باغ محمّدى است جواد بود مسرور پادشاه نفوس * در حريم جلال كرده جلوس