عبد الرزاق مقرّم ( مترجم : پرويز لولاور )

150

الامام الجواد ( ع ) ( نگاهى گذرا بر زندگانى امام جواد ع ) ( فارسي )

ميزان علم و فضائل حضرت كه تنها هشت سال داشتند مطلع شوند . ( ايشان در سال 195 هجرى متولد شده بودند و پدر بزرگوارشان در 203 هجرى به شهادت رسيده بودند ) . ضمنا اين حديث نشانگر صفتى از صفات امام معصوم نيز مىباشد و آن اين است كه ايشان در تمام حالات بطور كامل در حال توجه به حضرت حق تعالى مىباشد و در معارف و شگفتيهاى صنايع خداوندى ، در تفكر و تأمل است ، و براى آراستن مردم به مكارم اخلاق همواره در حال نشر تعاليم صحيحى است كه پروردگار از ايشان دريغ نفرموده است . وقت ايشان هميشه صرف تفكر ، ياد خدا ، عبادت و دعوت مردم به جانب حق است . و هرگز وقت گرانبهايشان را به آن دسته از امور دنيوى كه جلب توجه مىكند ، صرف نمىكند . و همگى ائمه هدى عليهم الصلاة و السلام در اين موضوع برابرند . و مقدار عمر كودكى و بزرگسالى در اين مورد ، براى آنان تفاوتى ندارد . حديث يحيى بن زكريا را پيش از اين گفتيم كه فرمودند : « ما براى بازى آفريده نشده‌ايم » . و همچنين فرمايش حضرت امام باقر عليه الصلاة و السلام را در سن كودكى به حضرت امام صادق عليه الصلاة و السلام كه فرمودند : « پدر و مادرم فداى تو باد كه به بازى و لهو نمىپردازى . » در اين جا نظر درست همين است . اما راويان مغرض و بدسيرت كه هدفى جز بىارزش كردن ائمه دين عليهم السلام ندارند ، خرافاتى را در قالب فضيلت و كرامت به آنان نسبت مىدهند تا دل مردم را بدان جهت متمايل كنند و لذاست ، افرادى كه در مقابل ظاهر روايات سر تعظيم فرود مىآورند ، آنها را با همهء نواقص پذيرفته و در دل جاى مىدهند و باور مىكنند كه امام معصوم نيز مانند يكى از مردم عادى ، در دوران كودكى و جوانى تابع مقتضيات سن مىشود و تن به بازى و شهوت مىرساند . و فضيلت‌سازى كه ، معيار امامت را با زيادتيهاى حديث سازگار نمىبيند ، همه اجزاء و كلمات را به پيكان نفى ، نشانه مىرود . و آن را در زباله‌دان بطلان مىاندازد . در حالى كه از حقيقت مطلب غافل است . در هر يك از اين دو حال ، كسى كه مغرضانه سعى در زشت جلوه دادن كرامات و فضائل ائمه اطهار عليهم السلام دارد ، راههاى پرمكر و فريبى را براى رسيدن به مقصود خود مىپيمايد . جاى بسى شگفتى است كه نويسندگان متوجه چنين مسأله دقيقى نشده‌اند و با آوردن حديث در كتابهاى خود گاه به بحث دربارهء آن نيز پرداخته‌اند . همان‌گونه كه تعداد بيشمارى از نويسندگان متوجه احاديث موضوعهء فراوانى كه در روايات منقول از جانب