پوشيده نيست جز بر آنان كه در شناخت امام عليه الصلاة و السلام ، راه جهل مىپيمودند و گمان داشتند كه ، خلافت الهيّه با سنّ كم سازگار نيست . و چنين بود كه عده‌اى از شيعيان ، از نقاط مختلف در خانهء « عبد الرحمن بن حجاج » گرد آمدند . اين خانه ، در يكى از محله‌هاى بغداد به نام « بركة زلزل » « 1 » واقع بود . در اين گردهمايى « ريان بن صلت » ، « صفوان بن يحيى » ، « محمد بن حكيم » و « يونس بن عبد الرحمن » حضور داشتند و براى مصيبت بزرگ شهادت امام رضا عليه الصلاة و السلام مىگريستند و دربارهء موضوع امامت با يكديگر سخن مىگفتند . « يونس بن عبد الرحمن » رو به جمع حاضر كرد و گفت : گريه را كنار بگذاريد و به كسى كه بتوان مسائل و مشكلات را به دو ارجاع داد ، رو كنيد و تا زمانى كه اين كودك - يعنى حضرت امام جواد عليه الصلاة و السلام - بزرگ شود و خود امامت را به عهده گيرد ، از آن شخص پيروى كنيد . « ريان بن صلت » برخاست - و خشمگين - دست خود را بر گلوى يونس بن عبد الرحمن نهاد ، و در حالى كه به شدت او را مىزد گفت : تو به ايمان تظاهر مىكنى ، و شرك و شك خود را پنهان مىدارى . به خدا سوگند ؛ كه اگر امامت و خلافت حضرت جواد عليه الصلاة و السلام از جانب پروردگار باشد ، تفاوتى نمىكند او يك روزه باشد يا صد روزه ، و اگر امامت و خلافتش از جانب خداوند نباشد ، اگر هزار سال هم داشته باشد ، او نيز مانند يكى از مردم عادى است . كسانى كه در مجلس بودند به يونس روى آوردند و او را مورد سرزنش قرار دادند . « 2 »

--> ( 1 ) - در تاج العروس . ج 7 . ص 108 آمده است : « بركة زلزل » در بغداد ، بين « كرخ » و « صراه » و « باب المحول » و « سويقه ابوورد » واقع شده است . اين « بركه » به « زلزل » غلام « عيسى ابن منصور » منسوب مىباشد . وى ، اين بركه را حفر و آن را براى مسلمانان وقف كرد ، پس اين محل به وى نسبت داده مىشود . در معجم البلدان ، ج 2 ، ص 152 ، آمده است : « ابراهيم موصلى » از اطراف كوفه « زلزل جلاد » و « برصوما زامر » را آورد . و به آن دو ، انواع موسيقى و آواز را آموخت . پس آن دو در دربار خلفا به آوازه‌خوانى مشغول شدند . در اغانى ، ج 5 ، صفحه 22 آمده است : نام زلزل « منصور » بود . هارون الرشيد - لعنة اللّه عليه - بر خشم وى گرفت و ده سال او را در زندان حبس كرد . سپس از وى راضى شد و او را اكرام كرد . خواهر او ، همسر ابراهيم موصلى بود و برايش فرزند آورد . ( 2 ) - اثبات الوصيه ، مسعودى ، ص 184 . طبع نجف . در بزرگى و استوارى يونس بن عبد الرحمن ، - در راه حق - جاى هيچ‌گونه ترديد نيست . يك زمان مال فراوانى در اختيار او قرار داده شد ، تا بگويد كه -