بگفتا : « كشت در حلّ يا حرم ؟ با علم يا با جهل * خطا يا عمد ؟ حر يا عبد ؟ كودك يا كه شاب آمد ؟ معيد و مبتدى ؟ نادم ، مصّر ؟ حج ، عمره ؟ روز و شب ؟ * صغار آمد ، كبار آمد ؟ طيور آمد ، دواب آمد ؟ » فتاد اندر تلجلج پور اكثم چون خر اندر گل * خليفه گفت : علم اللّه بود ، نز اكتساب آمد به شكر اندر شد و حلّ مسائل خواست ز او ، فرمود * به دو ، كو منتظر سفت گهر زان لعل ناب آمد كبير طير ، در حلّ گوسفندى ، در حرم ضعفش * به جوجه برّه در حلّ ضعف و قيمت در مثاب آمد ندم ، كودك ، خطا ، معفوّ ؛ ضمان عبد بر مولاست * چو علمت جهل و بر عامد ، مصرّ ، محشر ، عقاب آمد چنان برزد صداى آفرين از خلق و از مأمون * كه گويى چنگ بر نقّاره‌ها و بر رباب آمد بگفتا خطبه ام الفضل دختم ، برگزين ، شه خواند * به مهر فاطمه ، خوش خطبه كان با آب و تاب آمد كه ناگه زورقى سيمين به نهر از مشك و از عنبر * رسيد و هر كه را بر موى زان مشكين خضاب آمد سپس چيدند زرين خانچه‌ها ز الوان نعمتها * به بندقها تيول وصكّ سيم و زرّ ناب آمد به نام شه نگر فيروزى و بركت ، كه در ساعت * « قدور راسيات » آمد ، « جفان كالجواب » آمد « 1 »

--> ( 1 ) - علامه محمد صالح حائرى مازندرانى : ديوان الادب ، ص 282 - 284 .