و جدّى رسول اللّه اكرم من مشى * و نحن سراج اللّه في الخلق يزهر و فاطم امّى من سلالة احمد * و عمّى يدعى ذا الجناحين جعفر و فينا كتاب اللّه أنزل صادقا * و فينا الهدى و الوحى بالخير يذكر و نحن امان اللّه للنّاس كلّهم * نسرّ بهذا في الانام و نجهر و نحن ولاة الحوض تسقى ولاتنا * بكأس رسول اللّه ما ليس ينكر و شيعتنا في النّاس اكرم شيعة * و مبغضنا يوم القيمة يخسر ( 1 ) محمد بن ابى طالب گفت كه : ابو على سلامى در تاريخ خود ياد كرده است كه اين ابيات را حسين عليه السّلام خود انشاء كرد و كسى را مانند اين نيست : فان تكن الدّنيا تعدّ نفيسة * فانّ ثواب اللّه اعلى و انبل و ان يكن الابدان للموت انشئت * فقتل امرئ بالسّيف في اللّه افضل و ان يكن الارزاق قسما مقدّرا * فقلّة سعى المرء في الكسب اجمل و ان تكن الاموال للتّرك جمعها * فما بال متروك به المرء يبخل ( و از عبارت فوق معلوم مىشود كه محتمل است ساير ابيات را ديگران از زبان آن حضرت ساخته باشند چون ساختن زبان حال در اين موارد معهود است . ) آنگاه مردم را به مبارزت خواست و هر كس نزديك او مىشد مىكشت تا كشتارى بزرگ از آنها كرد . پس به ميمنه حمله كرد و گفت : الموت خير من ركوب العار * و العار اولى من دخول النّار بعد از آن به ميسره حمله كرد و مىگفت : انا الحسين بن علىّ * آليت ان لا انثنى احمى عيالات ابى * امضى على دين النّبىّ ( 2 ) يكى از روات گفت : نديدم كسى كه دشمن بسيار بر او بتازد و فرزندان و اهل بيت و يارانش كشته شده باشند دلدارتر از وى ، چنان كه مردان بر او مىتاختند او با شمشير حمله مىكرد و آنان را مانند گلّه بز كه گرگ در آن افتد پراكنده مىساخت وقتى امام حمله مىكرد و آنان سى هزار بودند منهزم مىشدند و مانند ملخ پراكنده و آن حضرت به جاى خويش بازمىگشت و