نداشتند و تقديم و تأخير فقط در ذكر است . ( 1 ) شهادت اولاد امير المؤمنين عليه السّلام ( ارشاد ) چون عبّاس بن على عليه السّلام بسيارى كشتگان اهل بيت بديد با برادران مادرى خود عبد اللّه و جعفر و عثمان گفت : اى فرزندان مادر من پيش رويد تا من اخلاص شما را در راه خدا و رسول صلّى اللّه عليه و آله و سلّم ببينم شما را فرزند نيست ( تا غم فرزند خوريد ) پس عبد اللّه پيشتر رفت و كارزارى صعب كرد او و هانى بن شبيث حضرمى دو ضربت ردّ و بدل كردند و هانى او را بكشت . و در مناقب اين رجز براى او ذكر شده است : انا ابن ذى النّجدة و الافضال * ذاك علىّ الخير ذو الفعال سيف رسول اللّه ذو النّكال * فى كلّ يوم ظاهر الاحوال و ابو الفرج روايت كرد كه : او آن روز بيست و پنج‌ساله بود پس از وى جعفر بن على پيش سپاه رفت . و در مناقب گويد : اين رجز مىخواند : انّى انا جعفر ذو المعالى * ابن علىّ الخير ذى النّوال ذاك الوصىّ ذو السّنا و الوالى * حسبى لعمّى شرفا و خالى احمى حسينا ذا النّدى المفضال ( 2 ) ( ارشاد . طبرى . ابو الفرج ) هانى بن شبيث به روى تاخت و او را بكشت . و ابو الفرج از ابى جعفر محمد بن على عليه السّلام روايت كرده است كه : خولى بن يزيد اصبحى جعفر بن على عليه السّلام را شهيد كرد . و ابن شهر آشوب گويد كه : خولى بن يزيد اصبحى تير بر شقيقه يا چشم او افكند . ( مترجم گويد : خولى به ضمّ خاء غلط است و صحيح آن به فتح خاء و فتح واو و تشديد ياء است بر وزن جدلىّ ) . و عثمان بن على عليه السّلام به مبارزت بيرون آمد و مىگفت : انّى انا عثمان ذو المفاخر * شيخى علىّ ذو الفعال الظّاهر هذا حسين سيّد الاخاير * و سيّد الصّغار و الاكابر و بيست و يك‌ساله بود و راهى را كه دو برادر برفتند او نيز برفت .