باب سى و دوم « 1 » صلوات اللّه و سلامه عليه اثبات كرد و انبيا را فرمود تا بدان عهد و ميثاق از آنها بستدند تا حجت باشد بر ايشان و نتوانند گفت كه در كتاب‌هاى خداى عز و جل نيست و انبياء و ما تقدم امت را از آن خبر ندادند و اگر محمد رسول اللّه بودى انبياء اعلام امت كردندى . همچنين بارى تعالى را معلوم بود كه اكثر امت بعد از رسول صلى اللّه عليه و آله انكار نص كنند ، و گويند امامت بعد از رسول به اختيار است نه به نص ، ايشان را بدان داشت كه احاديثى چند روايت كردند از رسول صلى اللّه عليه و آله . بدان كه عدد ائمه دوازده است بر بطلان اختيار و اثبات نص ، و غرض حق تعالى آن بود تا ايشان را در قيامت هيچ حجت نبود ، نگويند : « ما جاءنا بشير و لا نذير » . حديث اول : از ابن مسعود روايت كند ابن عباس از عبد الصمد بن على و محمد بن عتاب و محمد بن ثابت الصيديانى هر سه از قاضى اسماعيل بن اسحاق از سلمان بن حرب الواشجى از حماد بن يزيد از مجالد از مسروق كه او گفت : نزد عبد اللّه بن مسعود نشسته بودم و قرآن بر او مىخواندم . مردى او را گفت : يا ابا عبد الرحمن از

--> ( 1 ) باب سى و يكم و يك برگ از باب سى و دوم در نسخهء اصل افتادگى دارد .