پس عبد المطلب آن امين را بخواند كه قداح مىزد . جمله به او داد و گفت : به آهستگى بزن تعجيل مكن . و او عبد اللّه را از جملهء فرزندان دوست‌تر مىداشت ، نميدانست كه قرعهء عبد اللّه بيرون آيد . چون قداح در دست امين بود عبد المطلب مىگفت : شعر يا رب بح ولدى من قدحى * انا اخاف ان يكون قدحى ان كان عبد اللّه نذرا لذبح * ارضيت ربى فيه عند المنح لان ربى غاية للمدح پس قرعه بزد ، قرعهء عبد اللّه بيرون آمد . عبد المطلب او را بگرفت و كارد در دست داشت و اين رجز مىگفت : شعر عاهدت ربى و انا موف نذره * و اللّه لا يقدر شيئا قدره هذا بنى قد اريد نحره * فان يؤخره فاقبل عذره و اصرف الموسا به و حذره پس او را بياورد بدان موضع كه قريش قربان كردندى ، ابو طالب برجست و او برادر عبد اللّه ، هم مادر و هم پدر ، دست عبد المطلب بگرفت و ابو طالب در آن حال اين رجز مىگفت : شعر كلا و رب البيت ذى الانصاب * و رب ما اصصن ( ؟ ) من ركاب كل قريب الدار او مشاب * يزرن بيت اللّه ذى الحجاب ما ذبح عبد اللّه بالتلعاب [ 578 پ ] * من بين رهط عصمة الشباب اغر بين البيض من كلاب * و بين مخزوم ذوى الاحباب اهل الجياد القب و القتاب * يا شيب ان الذبح ذو عقاب ان لنا ان جرت فى الخطاب * احوال صدق كاسود الغاب ان يسلموه الدهر للعذاب