قال : من انقطع الى اللّه كفاه كلّ مئونة ، و من انقطع الى الدّنيا وكّله اللّه اليها و من حاول امرا بمعصية اللّه ، كان ابعد له ممّا رجا ، و من طلب محامد النّاس بمعاصى اللّه عاد حامده منهم ذامّا ، و من ارضى النّاس بسخط اللّه وكله اللّه اليهم و من ارضى اللّه بسخط النّاس كفاه اللّه شرّهم ، و من احسن ما بينه و بين اللّه كفاه اللّه ما بينه و بين النّاس ؛ و من احسن سريرته اصلح اللّه علانيته و من عمل لآخرته كفاه اللّه امر دنياه . خلاصه سخن آن است : آن بنده كه با خداوند پناهنده شود حوائج او را كفايت كند ، و آن كس كه روى به دنيا نهد اسعاف « 1 » حاجتش را به دنيا بازدهد ، و آن كس كه وصول منى « 2 » را به اصابت معصيت داند از وصول آرزو بازماند ، و آن كس كه مرتكب عصيان شود تا مردمش بستايند ، آن ستايش به نكوهش بازگردد و آن كس كه بىفرمانى خداى را به رضاجوئى مردم اختيار كند ، خداوندش كفايت كار به مردم گذارد ، و آن كس كه از مردم چشم بپوشد و به رضاى خدا كوشد خداوند بد مردم را از او بگرداند ، و آن كس كه امر خود را در راه خدا اصلاح كند خداوند امر او را با مردم به صلاح آرد ، و آن كس كه باطنش را نيكو كند خداوند ظاهرش را نيكو بدارد ، و آن كس كه اعداد امر آخرت كند خداوند كار اين جهانش را كفايت فرمايد . قال : فمن اراد السّلامة فليحفظ ما جرى به لسانه و ليحرس ما انطوى عليه جنانه و ليحسن عمله و ليقصّر امله . آن كس كه صلاح و سلامت جويد بايد زبان را از نابهنگام گفتن كشيده دارد ، و اندوخته ضمير را پوشيده گذارد ، و عمل را نيكو كند و امل را گردن زند . قال : أما رأيت المأخوذين على العزّة ، و المزعجين بعد الطّمأنينة ، الّذين أقاموا على الشّبهات و جنحوا إلى الشّهوات حتّى أتتهم رسل ربّهم ، فلا ما كانوا أمّلوا أدركوا ، و لا إلى ما فاتهم رجعوا ، قدموا على ما عملوا و ندموا على ما خلّفوا ، و لن يغني النّدم و قد جفّ القلم . فرمود : آيا نديدى كه آنان از شك و ريب به يقين نپيوستند و دل بر آرزوهاى نفس بستند بر عزّت خويش گرفتار شدند ، و از مقام امن و آسايش در افتادند و دست‌فرسود « 3 » مرگ گشتند و به آرزوى خويش دست نيافتند كه بدانچه از دست

--> ( 1 ) . اسعاف حاجت : برآوردن آن . ( 2 ) . منى : آنچه را كه انسان آرزو مىكند . ( 3 ) . دست‌فرسود : پايمال شده ، افسرده .