است با مجذوم سخن كردن الّا آنكه كمتر از ذراعى فصل نگذارد . مىفرمايد : از مجذوم مىگريز چنان كه از شير مىگريزى ، و مكروه است مردى كه احتلام ديده باشد قبل از غسل با زن خود درآميزد ، چه اگر چنين كند و فرزند آورد مجنون بود ملامت خودش بايد كرد ، و مكروه است بول تاختن در كنار نهر جارى ، و حدث كردن در زير درخت بارآور ، و نيز ايستاده حدث كردن ، و مكروه است ايستاده نعلين پوشيدن ، - چه نعلين را در آن ايام شسع « 1 » بود و ايستاده بستن نكوهيده مىنمود ، - و مكروه است بىچراغ به سراى تاريك درآمدن . يا علىّ آفة الحسب الافتخار : فخر جستن ، نيكوئىهاى مرد را فاسد كند . يا علىّ من خاف اللّه عزّ و جلّ اخاف منه كلّ شىء و من لم يخف اللّه اخافه اللّه من كلّ شىء . آن كس كه از خداى بترسد خداوند ، همه كس را از وى بترساند ، و آن كس كه از خداى بيم نكند از همه چيزش بيم دهد . يا علىّ ثمانية لا يقبل منهم الصّلاة : العبد الآبق حتّى يرجع الى مولاه و النّاشز زوجها و هو عليها ساخط ، و مانع الزّكاة ، و تارك الوضوء ، و الجارية المدركة تصلّى به غير خمار ، و امام قوم يصلّى بهم و هم له كارهون ، و السّكران ، و الزّنين ، و هو الّذى يدافع البول و الغائط : هشت كس را نماز پذيرفته نشود : نخست بنده‌اى كه از مولاى خود بگريزد تا آنگاه كه بازآيد ، و زن بىفرمان چندان‌كه شوهر بر او خشمگين است ، و آنكه زكات ندهد ، و آنكه ترك وضو گيرد ، و آن زن كه بىمقنعه نماز گزارد ، و آن امام جماعت كه مردم به كراهت به دو نماز گزارند ، و آن كس كه مست باشد ، و آن كس كه بول و غايط خود را به زحمت نگاه دارد و نماز گزارد . يا عليّ أربع من كنّ فيه بنى اللّه له بيتا في الجنّة : من آوى اليتيم ، و رحم الضّعيف ، و أشفق على والديه ، و رفق بمملوكه : از بهر چهار كس در بهشت خداوند بنيان خانه كند : آنكه جار دهد يتيم را ، و رحم كند ضعيف را ، و اشفاق كند پدر و مادر را ، و مدارا كند غلام و كنيز را . يا عليّ ثلاث لا تطيقها هذه الامّة : المواساة للأخ في ماله ، و إنصاف النّاس من نفسه ، و ذكر اللّه عز و جلّ على كلّ حال . و لبس هو « سبحان اللّه و الحمد للّه و لا إله إلّا اللّه و اللّه أكبر » و لكن إذا ورد على ما يحرم عليه خاف اللّه عز و جلّ عنده و تركه . سه

--> ( 1 ) . شسع : دوال نعلين ، يا دوال كفش .