نام يافت . نوزدهم : نجيب . بيستم : ادهم ؛ اسبى را گويند كه سياهى آن بر سفيدى فزونى كند . بيست و يكم : شجا . بيست و دويم : سجل . بيست و سيم : طرب . بيست و چهارم : مندوب . بيست و پنجم : ضرمن ، و اين نام به سبب شدّت دويدن يافت . انس بن مالك گويد : بعد از زنان احبّ اشياء نزد پيغمبر ، اسب بود و در ميان اسبان آنكه اشقر « 1 » و ارثم « 2 » و اقرح « 3 » و محجل « 4 » و مطلق اليمين بود نيكتر مىداشت ، اين شعر از ابن عبّاس است كه در مدح اسبان انشاد كند : أحبّوا الخيل و اصطبروا عليها * فانّ العزّ فيها و الجمالا اذا ما الخيل ضيّعها اناس * ربطناها فاشركت العيالا نقاسمها المعيشة كلّ يوم * و نكسوها البراقع و الحلالا حديث كنند كه ملائكه در هيچ لهوى حاضر نشوند الّا لهو مردان با زنان خود و لهو مسابقت اسبان و ديگر تيراندازى . در ذكر استران و درازگوشان رسول خداى پيغمبر را چند استر بود :

--> ( 1 ) . اشقر : اسب سرخ موى . ( 2 ) . ارثم : اسبى كه سر بينى آن سپيد باشد يا اسبى كه لب بالائين آن سپيد باشد . ( 3 ) . اقرح : اسبى كه تمام دندانهاى آن روئيده باشد . گويند : در سال پنجم از سن ، اسب چنين مىشود . ( 4 ) . محجل : اسبى را گويند كه دست و پايش سپيد باشد ، يا اينكه فقط دو دست يا دو پايش سفيد باشد .