و پيغمبر زكات مىگرفت و به مستحقان مىرساند و شتران صدقه را خود داغ مىنهاد و بيشتر گوش آنان را داغ مىنهاد و هر كه زكات خود را حاضر كردى دعاى خير در حق او فرمودى و عمال به قبايل مىفرستاد تا اخذ زكات همىكردند و بر مساكين آن اراضى بذل مىنمودند و اگر چيزى بر زيادت بود حاضر مدينه مىساختند و به صدقه تطوع بسيار تحريض مىفرمود . در روزه گرفتن و فطر دادن و فطرهء خود را قبل از نماز عيد به مساكين مىداد و چنين امر مىكرد ، و در باب اعتاق فضل بسيار ذكر مىفرمود . و خود غلامان و كنيزان بسيار آزاد ساخت و اعتاق غلامان بيشتر كرد . و ديگر در روزه رمضان ابتدا نمىفرمود جز آنكه خود ماه را ديدار كند يا گواه عدل خبر دهد و در آخر شعبان خطبه‌اى مىخواند و فضيلت ماه رمضان و فضايل روزه داران را فراوان ياد مىكرد و گاه در روزه وصال مىفرمود ، يعنى افطار ناكرده ، روز ديگر را روزه مىداشت و مردم را از وصال نهى مىفرمود و مىگفت : لست كأحدكم أبيت عند ربّى يطعمنى و يسقينى . و چون غروب متحقق مىگشت در افطار تعجيل مىكرد و مردم را به تعجيل امر مىفرمود و مىگفت : خداى مىفرمايد : أحبّ عبادى الىّ أعجلهم فطرا . و پيش از آنكه نماز شام بگزارد به چند رطب افطار مىفرمود و اگر رطب نبودى به چند خرما ، و اگر خرما نبودى دمى چند آب دركشيدى ؛ و حين افطار اين دعا مىخواند : الّلهمّ لك صمت و على رزقك أفطرت . و گاه مىفرمود : ذهب الظّماء و ابتلّت العروق و ثبت الاجر ان شاء اللّه . و اگر نزد كسى افطار كردى فرمودى : أكل طعامكم الابرار و أفطر عندكم الصّائمون و صلّت عليكم الملائكة . و تأخير در تسحّر مسلوك مىداشت و مىفرمود : و تسحّروا فان فى السّحور بركة . و مىفرمود فرق ميان روزهء ما و روزهء اهل كتاب اكله سحر است . و عرباض بن ساريه گويد : پيغمبر سحور مىفرمود و مرا به آن دعوت كرد و گفت : هلمّ الى الغداء