اين معنى گفت : لنصر بن دهمان الهبيدة مائة * و تسعين حولا « 1 » ثمّ ضاء أضاءتا و عاد سواد الرّأس بعد بياضه * و راجعه شرخ « 2 » الشّباب الّذى فاتا و راجع عقلا بعد ما مات عقله * و لكنّه من بعد ذا كلّه ماتا گويد : نصر بن دهمان صد و نود ( 190 ) سال عمر كرد ، آنگاه جوان شد و مويش سياه گشت و عقلش بازآمد . جعشم بن عون بن جذيمه ديگر از معمّرين جعشم بن عون بن جذيمه است كه مدتى دراز زندگانى يافت و اين شعر بگفت : حتّى متى جعشم فى الاحياء * ليس بذى أيد « 3 » و لا غناء هيهات ما للموت من دواء گويد : چند با فقر و مسكنت زنده خواهم بود ؟ براى مرگ دوائى نيست كه بميرم و برهم . ثعلبة بن كعب ديگر از معمرين ثعلبة بن كعب بن كعب بن عبد الاشهل الاشوس است و او دويست ( 200 ) سال زندگانى يافت . و در پيرى خود اين شعر گفته : لقد صاحبت اقواما فامسوا * خفاتا « 4 » ما يجاب لهم دعاء مضوا قصد السّبيل فخلفونى * فطال علىّ بعد هم الثواء « 5 » فاصبحت الغداة رهين بيتى * و خلّفنى من الموت الرّجاء گويد : مصاحبت كردم با مردم بسيار كه همه بمردند و من فراوان در منزل خود

--> ( 1 ) . حول : به معنى سال است . ( 2 ) . شرخ : اول جوانى و اول كار . ( 3 ) . قوه و نيرو . ( 4 ) . خفات : مردن به مرگ مفاجات . ( 5 ) . ثواء : اقامت و ماندن .