( 1 ) واقدى از سلمة بن سنان بن اكوع روايت كرده است : [ عمويم ] : عامر بن سنان [ اكوع ] با مردى يهودى روبرو شد . يهودى به وى حمله كرد و ضربه اى را بر او وارد كرد ، اما عامر با سپر جلوى ضربه‌اش را گرفت و فورا ضربه اى به پاهاى يهودى زد و آنها را قطع كرد ، ولى همين ضربه كمانه كرد و به عقب برگشت . در نتيجه نوك شمشير به خودش اصابت كرد و زخمى شد و آن خون از او رفت تا جان داد . اسير بن حضير گفت : عملش نابود شد و ثوابى نداشت ! اين سخن به گوش رسول خدا ص رسيد و فرمود : هر كس كه اين را گفته اشتباه كرده است ! بلكه او دو اجر دارد . او همانند يك مجاهد جهاد كرد و همانا در نعمت‌هاى بهشتى غوطه‌ور خواهد شد . « 1 » ( 2 ) وى در ادامه مىنويسد : سپس جنازه‌اش را به رجيع منتقل كردند و با محمود بن سلمه در غارى دفن كردند . « 2 » محاصره قلعهء صعب بن معاذ سه روز طول كشيد ؛ زيرا قلعه بسيار بلندى بود . در همين زمانى كه قلعه در محاصرهء مسلمانان بود ، بيست يا سى الاغ از قلعه خارج شدند و يهوديان نتوانستند كه آنها را به قلعه بازگردانند . مسلمانان كه گرسنه بودند ، آنها را گرفتند و كشتند . سپس آتش بر افروختند و ديگ‌هاى غذا را بار نهادند تا گوشت‌ها بپزد . رسول خدا صلّى اللّه عليه و آله پس از اطلاع از قضيه بلافاصله به جارچى دستور داد تا اعلام كند : رسول اللّه صلّى اللّه عليه و آله شما را از خوردن گوشت الاغ‌هاى اهلى و هر حيوانى كه داراى دندان‌هاى نيش بلند و چنگال است ؛ نهى مىكند . فورا ديگ‌ها را واژگون كنيد . « 3 »

--> ( 1 ) . مغازى واقدى ، ج 2 ، ص 661 - 662 . ( 2 ) . همان ، ج 2 ، ص 658 . اما ابن اسحاق كشته شدن وى را در سيره ، ج 3 ، ص 343 اين گونه نقل كرده است : براى من نقل شده است كه در حال جنگ شمشيرش بر روى خودش اصابت كرد و زخمى شديد در او ايجاد كرد و بر اثر همان زخم به شهادت رسيد . مسلمانان در اينكه او شهيد است يا خير ، شك كردند و گفتند : سلاحش او را كشته است . برادرزاده‌اش سلمة بن سنان بن اكوع رسول الله صلّى اللّه عليه و آله را از جريان مطلع كرد و از او در اين مورد سؤال كرد . آن حضرت صلّى اللّه عليه و آله او را شهيد دانست و بر وى نماز خواند . طبرسى هم در مجمع البيان ، ج 9 ، ص 181 - 182 آن را نقل كرده است ( 3 ) همان ، ج 2 ، ص 66 كه در آن آمده است : . . . . و از صيغه كردن زنان نهى مىكند ! كه اين مورد هيچ مناسبتى با موارد ديگر ندارد . البته مناسب است موضوع متعه از جهت تاريخى هم مورد بحث فرار گيرد ، لكن اين مسأله به بحثهاى فقهى نزديك تر است تا به بحث‌هاى تاريخى و سيره . فقها در اين موضوع بحث‌هاى كامل و دقيقى را ارائه نموده‌اند ، از اين رو تحقيق را به آن كتابها وامىگذاريم . برخى كتابها در اين موضوع عبارت است از : اصل الشيعة و اصولها از امام شيخ كاشف الغطاء ، اجوبة المسائل موسى جار الله از امام سيد عبد الحسين شرف الدين ، المتعة و اثرها في الإصلاح الاجتماعى از آقاى دكتر توفيق الفكيكى ، المتعة از علامه سيد جعفر مرتضى و كتاب مع الخطيب فى خطوط العرضية از آيت الله صافى گلپايگانى ، و كتاب نكاح المتعة بين السنة و البدعة از سيد مرتضى موسوى اردبيلى . دربارهء الاغ‌هاى اهلى در وسائل الشيعة ، ج 24 ، ص 112 - 117 بابى در اين مورد آمده و اخبار مربوط به كراهت خوردن الاغ را ذكر كرده است و در مستدرك وسائل ، ج 16 ، ص 774 بابى هست كه در آن سه حديث آمده است . از جملهء آنها حديثى از ابى -