در اين حال ثابت بن دحداحه پيش آمد و گفت : اى رسول خدا ، اگر من نخل خرمايى به اين يتيم بدهم ، چه وعده‌اى به من مىدهى ؟ فرمود : نخل خرمايى در بهشت ! ثابت بن دحداحه آن نخل خرما را در مقابل يك باغ نخل از ابو لبابه خريد و آن‌گاه آن نخل خرما را به پسر يتيم واگذار كرد و رسول اللّه صلّى اللّه عليه و آله در مورد او فرمود : چه نخل‌هاى خرماى بسيار پربركتى براى ابن دحداحه در بهشت باشد ! « 1 » ( 1 ) رفتن ابو عامر به مكه در اخبار مربوط به مواجههء كفار مدينه با رسول اللّه صلّى اللّه عليه و آله ، روايت ابن اسحاق از عاصم بن عمر بن قتاده گذشت كه : از جملهء كسانى كه با عبد الله بن ابى بن سلول عوفى خزرجى ، از جهت شرافت و مقام در ميان قوم خود برابرى مىكرد ؛ ابو عامر عبد عمرو بن صيفى أوسى بود . او در ميان قبيلهء اوس بسيار شريف و مطاع بود و در جاهليّت طريقهء رهبانيّت در پيش گرفته بود و لباس‌هاى مسيحيان را مىپوشيد و لذا به او راهب مىگفتند . از جعفر بن عبد الله روايت كرده است كه وقتى رسول اللّه صلّى اللّه عليه و آله وارد مدينه شد و قبيلهء ابو عامر اسلام را پذيرفتند ، وى از قوم خود كناره‌گيرى كرد و نزد رسول اللّه صلّى اللّه عليه و آله آمد و با او به مجادله در مورد كيش پاك ابراهيم عليه السّلام پرداخت و رسول اللّه صلّى اللّه عليه و آله را متهم كرد كه مطالبى جعلى را در كيش پاك وارد كرده است ! ( 2 ) رسول اللّه صلّى اللّه عليه و آله فرمود : من بدعتى در كيش پاك ايجاد نكرده‌ام و بلكه آن را پاكيزه و خالص آورده‌ام . ابو عامر گفت : خداوند هر كدام از ما را كه دروغگو است به صورت مطرود و غريب و در تنهايى كامل بميراند ! و منظور وى رسول اللّه صلّى اللّه عليه و آله بود ! آن حضرت صلّى اللّه عليه و آله فرمود : باشد ، هر كسى كه دروغ مىگويد خدا او را چنين كند . پس از آن كه قبيلهء وى به اسلام گرويدند ، ابو عامر به همراه بيش از ده نفر از افراد قبيلهء خود ، از اسلام و رسول خدا قهر كردند و به سوى مكه رفتند و از جملهء افرادى كه همراه وى بودند : علقمة بن علامهء كلابى و كنانة بن عبد ياليل ثقفى بودند . « 2 » ( 3 ) واقدى مىنويسد : او افراد قبيله‌اش را فرا خواند و گفت : همانا محمّد در اينجا مورد حمايت و پشتيبانى قرار مىگيرد ( و نمىتوانيم اقدامى عليه او انجام دهيم ) ، پس بياييد به سوى قريش برويم و

--> ( 1 ) . بنابر آنچه كه واقدى مىگويد ( ج 1 ، ص 281 ) وى در جنگ احد به شهادت رسيد . ( 2 ) . ابن هشام ، ج 2 ، ص 234 - 235 .