( 1 ) بعد از آن خداوند مىفرمايد : « وَ إِذا جاءَتْهُمْ آيَةٌ قالُوا لَنْ نُؤْمِنَ حَتَّى نُؤْتى مِثْلَ ما أُوتِيَ رُسُلُ اللَّهِ ، اللَّهُ أَعْلَمُ حَيْثُ يَجْعَلُ رِسالَتَهُ سَيُصِيبُ الَّذِينَ أَجْرَمُوا صَغارٌ عِنْدَ اللَّهِ وَ عَذابٌ شَدِيدٌ بِما كانُوا يَمْكُرُونَ » « 1 » ؛ چون نشانه‌اى برايشان بيايد مىگويند ما ايمان نمىآوريم مگر آنچه به رسولان خدا داده شده است به ما هم داده شود ، خداوند بهتر مىداند كه رسالت خويش را كجا قرار دهد و دير نخواهد بود كه گناه‌كاران در پيشگاه خدا خوار شوند و مكرشان را عذاب سختى است . ( 2 ) طبرسى در مجمع البيان از مقاتل نقل مىكند كه گفت : ابو جهل بن هشام گفت : بنو عبد مناف آن چنان به كسب شرافت و مقام در مقابل ما برآمده‌اند كه ما همانند غلامان فارسى شده‌ايم ، تا جايى كه گفتند پيامبرى از ما برگزيده شده است كه به او وحى مىشود ! به خدا قسم كه به او ايمان نمىآوريم و از او پيروى نمىكنيم مگر اين كه بر ما هم وحى نازل شود ! و مثل همين مطلب را ابن شهر آشوب در مناقب ذكر كرده است . « 2 » ( 3 ) در آيات ده‌گانهء 136 تا 146 خداوند اعتقادات فاسد مشركان و خصلت‌هاى مذموم و سخنان باطل آنها را بازگو مىكند . به طورى كه بعضى از اشياء را براى خدا و بعضى را براى بت‌ها قرار داده بودند و حلال‌هايى را حرام كرده بودند و اولاد خويش را به خاطر اعتقادهاى باطل و گفتارهاى فاسد به قتل مىرساندند . آنها مقدارى از درآمد كشاورزى و دامدارى خويش را به خدا اختصاص داده بودند و فرزندان خويش را به قتل مىرساندند تا به فقر و ننگ و عار مبتلا نشوند و سوار شدن بر بعضى از چهارپايان را تحريم كرده بودند و ملتزم به ذكر نام خداوند به هنگام ذبح آن نبودند و بعضى از آنچه را كه چارپايان بدان حامله بودند براى زنان حرام مىكردند و آن را مخصوص مردان مىدانستند . و اگر مرده بود ، آن را براى هر دو مباح مىدانستند . سپس محرّمات را بر ايشان بيان مىكند كه عبارتند از : مرده ، خون ريخته شده ، گوشت خوك ، آنچه كه با نام غير خدا ذبح شده است . سپس مىگويد كه يهوديان طغيان كردند و براى همين پادشاهانشان پيه‌هاى گاو و گوسفند و گوشت تمام پرندگان چنگال دار را بر فقرايشان حرام كردند . خداوند به سبب طغيانشان تمام اين چيزها را بر آنها حرام كرد ، الّا آنچه كه از پيهء پشت گاو و گوسفند و امعاء و احشاى آنها باشد . ( 4 ) و از آيهء 151 ساير محرماتى كه قبلا ذكر كرده بود را متذكر مىشود كه عبارتند از : شرك ، قتل اولاد به خاطر ترس از فقر و قتل نفس محترمه‌اى كه خداوند آن را حرام كرده است و فواحش ظاهر و باطن و أكل مال يتيم ، و در ضمن آن ، بعضى از فرائض را مىشمارد كه عبارتند از : احسان به والدين ،

--> ( 1 ) . انعام ( 6 ) ، 124 . ( 2 ) . مناقب آل ابى طالب ، ج 1 ، 50 - 51 .