( 1 ) ابن شهر آشوب از ابن عباس و أنس بن مالك نقل مىكند كه گفتند : « خداوند در روز دوشنبه بيست و هفتم ماه رجب بر محمّد صلّى اللّه عليه و آله وحى را نازل كرد . » « 1 » و از ميان عامّه ، متقى هندى در كنز العمّال به نقل از بيهقى در شعب الايمان از سلمان فارسى نقل كرده است كه گفت : « در رجب ، شب و روزى است كه هر كس آن روز را روزه بگيرد و آن شب را به عبادت بپردازد ، همانند كسى است كه صد سال روزه گرفته و صد سال شب‌زنده‌دارى كرده است و اين شب و روز در سه روز مانده آخر ماه رجب قرار دارند و خدا محمّد صلّى اللّه عليه و آله را در آن به پيامبرى مبعوث كرد . » « 2 » ( 2 ) حلبى در سيره‌اش به نقل از دمياطى در سيره‌اش از ابى هريرة نقل كرده است كه گفت : « هر كسى كه بيست و هفتم ماه رجب را روزه بگيرد ، خداوند روزهء شصت ماه را برايش مىنويسد و اين روزى است كه جبرئيل براى اعلام رسالت بر نبى اكرم صلّى اللّه عليه و آله نازل شد و اين اولين روزى است كه در آن جبرئيل نازل شده است . » « 3 » اگر چه اهل سنت در تعيين روز مبعث با كمبود روايت روبه‌رو هستند ، امّا چنان كه گذشت ، از طريق اهل بيت با هيچ كمبودى از اخبار و روايات مواجه نيستيم و لكن بايد اعتراف كنيم كه در كيفيت آغاز بعثت با كمبود مواجه هستيم . ( 3 ) چگونگى آغاز بعثت روايت شده است كه امام حسن عسكرى عليه السّلام كه در حال توصيف بعثت نبى اكرم صلّى اللّه عليه و آله بود ، فرمود : « . . . تا اين كه به چهل سالگى رسيد ، و خداوند قلب كريمش را بهترين و والاترين و خاشع‌ترين و مطيع‌ترين قلب‌ها يافت . پس به درهاى آسمان اجازه داد و آنها بازشدند و به ملائكه اجازه داد و آنها نازل شدند و در اين حال محمد صلّى اللّه عليه و آله به آنها مىنگريست . پس رحمت از طرف عرش بر وى نازل شد و او به روح الامين ، جبرئيل - طاووس ملائكه - نگاه مىكرد ، جبرئيل نزد او فرود آمد و دستش را گرفت و تكان داد و گفت : اى محمد ! بخوان ، محمد فرمود : چه چيزى را بخوانم ؟ گفت : اى محمد ! « اقْرَأْ بِاسْمِ رَبِّكَ الَّذِي خَلَقَ خَلَقَ الْإِنْسانَ مِنْ عَلَقٍ

--> روايت كرده است و در مصباح المتهجّد به نقل از امام جواد در مورد روزهء آن روز سفارش شده است بدون آن كه متعرض بعثت شده باشد . و همچنين رجوع كنيد به وسائل الشيعة ، ج 7 ، ص 329 . ( 1 ) . مناقب آل ابى طالب ، ج 1 ، ص 173 . ( 2 ) . منتخب كنز العمال در حاشيهء مسند ، ج 3 ، ص 362 . ( 3 ) . السيرهء الحلبية ، ج 1 ، ص 384 و در آخر آن از ادعاى شعبى حمايت شده است .