نازل شد و آنها عبارت بود از : وفاى به نذر ، تعيين صد شتر براى ديه ، حرمت ازدواج با محرم ، وارد نشدن به خانه از راه پشت بام ، قطع دست سارق ، نهى از قتل دختران ، مباهله ، تحريم خمر ، تحريم زنا و اجراى حدّ بر آن ، قرعه ، منع از طواف به صورت عريان ، اكرام ميهمان ، پرداخت مخارج حجّ از اموال پاك و مشروع ، تعظيم ماه‌هاى حرام و نفى ريا كارى و نفاق . براى همين بود كه قريشىها مىگفتند عبد المطلب ابراهيم عليه السّلام دوم است . « 1 » ( 1 ) شهرستانى در ملل و نحل مىگويد : او فرزندانش را به ترك ظلم و فساد امر مىكرد و آنها را به كسب مكارم اخلاق ترغيب مىنمود و از امور پست برحذرشان مىداشت و در وصيت‌هايش مىگفت : هيچ ظالمى از دنيا خارج نمىشود مگر آن كه از وى انتقام گرفته مىشود و به عقوبتى گرفتار مىگردد . در اين ميان مرد ظالمى فوت كرده بود و قبل از مرگ به عقوبتى گرفتار نشده بود و از عبد المطلب در اين مورد سؤال شد . وى لحظه‌اى فكر كرد و گفت : به خدا قسم كه پس از دنيا ، جهان ديگرى است كه در آن نيكوكار به جزاى نيكىهايش مىرسد و گناهكار به سزاى گناهانش مىرسد . « 2 » ( 2 ) فرزندان عبد المطلب و آن كه قربانى شد ( 3 ) شيخ صدوق در خصال با سند از امام صادق از پدرش عليه السّلام از جابر بن عبد الله انصارى نقل كرده است كه از رسول الله صلّى اللّه عليه و آله در مورد فرزندان عبد المطلب سؤال شد . آن حضرت فرمود : آنها با عباس ده نفر بودند ؛ يعنى يازده پسر داشت . سپس شيخ صدوق مىگويد : بزرگ‌تر آنها حارث بوده است كه براى همين كنيهء عبد المطلب ، ابو حارث بود و فرزندان ديگر عبارت بودند از : عبد العزّى كه همان ابو لهب است ، ابو طالب كه اسم ديگرش عبد مناف بوده است ، ضرار ، زبير ، غيداق ، مقوّم ، حجل ، حمزه ، عباس و عبد اللّه . « 3 » ( 4 ) و با سند از امام باقر عليه السّلام نقل كرده است كه فرمود : عبد المطلب داراى نه پسر بود و نذر كرده بود كه اگر دهمين فرزندش هم پسر باشد ، او را قربانى كند ، امّا پس از آن كه عبد اللّه متولد

--> ( 1 ) . تاريخ يعقوبى ، ج 2 ، ص 10 - 11 . ( 2 ) . شهرستانى ، الملل و النحل ، به نقل از بحار الانوار ، ج 15 ، ص 121 و براى تفصيل بيشتر نگاه كنيد به الصحيح ، ج 1 ، ص 149 - 154 . ( 3 ) . خصال ، ج 2 ، ص 452 - 453 .