[ مقدّمهء مؤلّف ( ره ) ] بسم اللّه الرّحمن الرّحيم الحمد للّه ربّ العالمين ، و الصّلاة و السّلام على محمّد و آله الطّاهرين ، و اللعنة الدّائمة على أعدائهم اجمعين و بعد : چنين گويد اين فقير بىبضاعت و متمسّك به اذيال اهل بيت رسالت ، عبّاس بن محمّد رضا القمى - ختم اللّه لهما بالحسنى و السّعادة - كه چون به مقتضاى اخبار بسيار ثابت شده كه از اعظم طاعات و اشرف قربات احياى احاديث ائمّهء دين و مقرّبان حضرت ربّ العالمين ، و گريستن بر بلايا و محن آن سادات مظلومين است چنان كه از حضرت صادق عليه السّلام روايت شده كه فضيل بن يسار پرسيد كه : آيا شما شيعيان در مجالس با يكديگر مىنشينيد و حديث ما را ذكر مىكنيد ؟ گفت : بلى فدايت شوم ، حضرت فرمود كه : من آن مجالس را دوست مىدارم ، پس زنده گردانيد امر ما را اى فضيل ، و خدا رحمت كند كسى را كه احاديث ما را ذكر كند و امر ما را و دين ما را زنده بدارد . اى فضيل ! هر كه ما را ياد كند ، يا ما را نزد او ياد كنند و از ديدهء او مثل پر مگسى آب بيرون آيد ، خدا گناهان او را بيامرزد اگر چه بيشتر از كف دريا باشد . « 1 » و به سندهاى معتبره از مولاى ما حضرت امام زين العابدين عليه السّلام مروى است كه : هر مؤمنى از ديدهء او براى قتل حسين بن على عليهما السّلام قطرهء آب بيرون آيد كه بر روى او

--> ( 1 ) قرب الاسناد ، 36 ؛ وسائل الشيعة ، ج 10 ، ص 391 .