متنفّرى ، آخر به همان متّهم گردى . گفتم : اى برادر به جان برابر ، سخن عاقلانه گفتى و گوهر عاقبت‌انديشى به دستيارى الماس دانشورى سفتى ، امّا نشنيده‌اى : « الاعمال بالنّيات » ؟ و الحمد للّه ، مطلب اين نحيف از جمع نمودن مناقب مرتضوى نه آن است كه از مطالعش خلفاى ثلاثه - معاذا للّه - مورد طعن و طنز باشند ؛ چنانچه بعضى از علماى اهل تشيّع به همين نيّت تأليف و تصنيف كرده‌اند . و لهذا به اعتقاد من ، مدح و منقبت يكى ، تعريف و توصيف هر چهار است و اگر معترضى در اين محل به حكم : « من تشبّه بقوم فهو منهم » زبان اعتراض گشايد ، گنجايش دارد . و ليكن ما جواب وافى شافى داريم كه در محبّت امير المؤمنين على - كرّم اللّه وجهه - مشابهيم به ايشان ؛ نه در عداوت خلفاى ثلاثه - رضى اللّه عنهم . و به اعتقاد اهل سنّت عداوت خلفاى ثلاثه رفض است نه محبّت امير المؤمنين على - كرّم اللّه وجهه . چنانچه صاحب تشريح ، تشريح و تنقيح اين مبحث مىدهد كه : « من قال حبّ علىّ رفض فهو خارجى و كافر لانّ اللّه تعالى احبّه و احبّه النّبى و الصّحابة و المؤمنون اجمعون . » يعنى ، هركه بگويد دوستى على [ ع ] را رفض ، پس او خارجى و كافر است ؛ زيرا خدا و رسول و صحابه و جميع مؤمنان ، او را دوست داشته‌اند و آن سرور - صلّى اللّه عليه و آله و سلّم - جهت ترغيب صحابه و امّت به محبّت امير المؤمنين مثل : « من احبّ عليّا دخل الجنّة به غير حساب » ، بسا حديث فرموده . و قطب تجرّد ، فريد الدّين گنج شكر - قدّس سرّه - در راحت القلوب مىگويد : « هر مريدى كه يك لفظ از فرمودهء پير خود بنويسد ، ثواب آن زياده از طاعت و عبادت هزار سال است . و بعد از وفات ، مقامش اعلى عليّين باشد . » پس از اينجا قياس بايد كرد شخصى كه موفّق به سعادت نوشتن مناقب گرامى پير پيران كاينات گردد ، او را در آخرت چه درجه خواهد بود ؛ چنانچه اخطب خطباى خوارزم ، ابو المؤيّد در كتاب مناقب ، از امير المؤمنين - كرّم اللّه وجهه - روايت كند كه رسول - صلّى اللّه عليه و آله و سلّم فرمود ، حديث : « انّ اللّه تعالى جعل لاخى علىّ فضائل لا تحصى كثرة فمن ذكر فضيلة من فضائله مقرّا بها غفر اللّه له ما تقدّم من ذنبه و ما تاخّر و من كتب فضيلة من فضائله لم تنزل الملئكة يستغفر له ما بقى لتلك الكتاب اسم و من استمع فضيلة من فضائله غفر اللّه له الذّنوب الّتى اكتسبها بالاستماع و من نظر الى كتاب من فضائله غفر اللّه له الذّنوب الّتى اكتسبها بالنّظر . » يعنى ، به درستى كه خداى - عزّ و جلّ - براى برادر من كه على است ، فضايل جمع كرده كه از روى كثرت و بسيارى شمرده نمىشود . پس هركس يك فضيلت از فضايل وى به