باب هفتم در بيان زهد و ورع امير المؤمنين - كرّم اللّه وجهه - و ما يتعلّق بها : در فصل الخطاب مسطور است كه : « برادر مصطفى و غريق بحر بلا و حريق نار ولا و مقتداى اوليا و اصفيا ، امام المشارق و المغارب ، ابو الحسن على بن ابى طالب - ع - او را در حقيقت درجتى رفيع و در طريقت شأنى عظيم است و در وقت عبادت از اصول حقايق حظّى تمام داشت . جنيد - رحمة اللّه عليه - گفته : شيخنا فى البلاء و الاصول 4663224 خ 0 1 خ علىّ المرتضى - كرّم اللّه وجهه . يعنى ، امام ما در علم طريقت كه اصول گويند و معاملات حقيقت كه بلا كشيدن است ، على مرتضى است . و چنين مىآرند كه يكى به حضرت او آمده است : يا امير المؤمنين ، مرا وصيتى فرماى . فرمود : « لا تجعلنّ اكبر شغلك لاهلك و ولدك فان يكن اهلك و ولدك من اولياء اللّه فانّ اللّه لا يضيع اوليائه و ان كان اهلك و ولدك من اعداء اللّه فما همّك و شغلك لاعداء اللّه . » يعنى ، مگردان تو شغل اهل و اولاد را بزرگترين اشغال خود كه اگر ايشان از دوستان خدايند خداى - عزّ و جلّ - دوستان خود را ضايع نمىكند و اگر ايشان دشمنان خدايند ، اندوه دشمنان خدا چرا دارى ؟ قطعه : فرزند بنده‌ايست ، خدا را غمش مخور * تو كيستى كه به ز خدا بنده پرورى ؟