خذله و انصر من نصره . اللّهم ، انت شهيدى عليهم . فقال : كان فى جنبى شباب حسن الوجه ، طيّب الرّيح . فقال : يا عمر ، لقد عقد رسول اللّه عقدا لا يحلّه كذا و كذا الّا منافق . فاحذر ان تحلّه . فقلت : يا رسول اللّه ، انّك حيث . قلت فى علىّ كان فى جنبى شباب حسن الوجه ، طيّب الرّائحة . فقال : كذا و كذا . قال : نعم يا عمر ، انّه ليس من ولد آدم لكنّه جبرئيل اراد ان يؤكّد عليكم ما قلته فى علىّ . » ترجمه : از عمر بن الخطّاب مروى است كه گفت : بر پاى كرد رسول از براى على علمى و گفت : هركه را من حاكم و اميرم ، على حاكم و امير است او را . بار خدايا ، دوست دار آن را كه على را دوست دارد و دشمن‌دار آن را كه على را دشمن دارد و فروگذار آن را كه على را فروگذارد و يارى كن آن را كه على را يارى كند . بار خدايا ، تو گواه منى بر ايشان . گفت عمر - رضى الله عنه : در پهلوى من جوانى بود نيكوروى و خوشبوى . گفت آن جوان : اى عمر ، هرآينه به تحقيق بسته است رسول عقدى كه فردا نكنند آن را چنين و چنين مگر منافق . پس پرهيز كن تو از آن‌كه بگسلى اين عقد را . پس گفت عمر : من گفتم اى رسول خدا ، به درستى كه جايى كه تو گفتى در حقّ على آن سخنان را ، بود در پهلوى من جوانى خوشروى و خوشبوى ، گفت : پس چنين و چنين . فرمود : اى عمر ، آن جوان از فرزندان آدم نبود ليكن جبرئيل - عليه السّلام - بود كه خواست محكم سازد آنچه بر شما من گفتم در حقّ على . » مؤلف گويد : حديث : « من كنت مولاه » در صحيح ترمذى و مسلم و مصابيح و مسند احمد حنبل و مشكوة و صواعق محرقه و غيره مسطور است ؛ چنان كه عبارت مشكوة اين است : « عن البراء بن عازب و زيد بن ارقم : ان رسول اللّه - صلّى اللّه عليه و آله و سلّم - لمّا نزل بغدير خم اخذ بيد علىّ - رضى الله عنه - فقال : الستم تعلمون انّى اولى بالمؤمنين من انفسهم ؟ قالوا : بلى . قال : الستم تعلمون انّى اولى بكلّ مؤمن من نفسه ؟ قالوا : بلى . فقال : اللّهم من كنت مولاه فعلى مولاه . اللّهم وال من والاه و عاد من عاداه . فلنفسه عمر - رضى الله عنه - بعد ذلك فقال به ، هنيئا يابن ابى طالب . اصبحت و امسيت مولى كلّ مؤمن و مؤمنة . » در صواعق مىآرد : « انّه رواه عن النّبى ثلثون صحابيا و انّ كثيرا من طرقه صحيح و حسن . » يعنى ، به درستى كه روايت كرده‌اند از نبى اين حديث را سى نفر از صحابه و به درستى كه بسيارى از طرق او صحيح و حسن است .