مقدمه [ آيت اللَّه مرعشى نجفى ] بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِيمِ سپاس و ستايش بر آفريدگارى كه توفيق مودت و دوستى عترت ( ذوى القربى ) را بما عطا فرمود ، مودت آنهائى كه رفيق و قرين كتاب آسمانى ، و هم رديف و عديل قرآن بودند . سپاس بر آفريدگارى كه ما را از متمسكين بولايت آنان قرار داد ، و از هر درى سواى درگاه با عظمت و پر اطمينان آنها و از پيروى هر صاحب فرمانى بغيرشان رو گردان نمود . درود بىشمار و صلوات بىحد بر اشرف برگزيدگان و سفيران الهى كه با فعاليت خستگىناپذير اصلاحى خود بر ديگر انبياء و مرسلين برترى يافت ، درود بر پيامبر بزرگ ما ابو القاسم محمد ( ص ) و فرزندان پاك و با ميمنت او كه امام و پيشوايان دين و هاديان و راهنمايان بشريت ميباشند . و بعد چنين گويد « شهاب الدين ابو المعالى الحسينى المرعشى النجفى » كه بانتساب بآل محمد ( صلوات اللَّه عليهم ) مشرف و مفتخر ، و از خدمت‌گزاران علوم اهل بيت و از پناهندگان و ملتجئين به آنان مىباشد ( كه خدا زيارت آنها را در دنيا و شفاعتشان را در آخرت روزى گرداند ) : آنكه مناقب پيشواى پرهيزكاران سرور جوانمردانى كه در راه دين و عقيده رداى مظلوميت پوشيده و ستمها ديده و زجرها كشيده‌اند شب‌زنده‌دارى كه آهنگ نيايش او بآستان جلال و جبروت كبريائى ، در ميان زمزمه‌هاى مناجاتيان آن چنان دلپذير و روح‌افزا كه گوهر رخشنده بر تارك افسر ، و در مقام گريه در پيشگاه عظمت خدائى ، مرواريد اشگهايش در ميان مويه‌گران خيره‌كننده‌تر ،