( 1 ) درود بر دو سرور ، كه دو پيشوا ، و دو سبط پيامبر ، دو آقاى جوانان اهل بهشت ، حسن و حسين عليهما السّلام ، و بر پيشوايان راه‌شناس ، كه چراغهاى فروزان تاريكى ، و نشانه‌هاى هدايت ، نامهاى زيباى خدا ، و مثل‌هاى برتر او ، و پايه‌هاى توحيد خدا ، و قنديلهاى فروغ او ، و گنجينه‌هاى دانش خدا ، و امناء او بر خلقش ، هستند ، پيشوايانى كه خدا آنان را از نور خود آفريده ، و با پرتوى و پاكيزگى خود پوشانيده و با روشنى خود زينتشان بخشيده ، آنان كه با حق قضاوت نموده و با او عدالت را مراعات كرده‌اند . سپس - سزاوارترين چيزى كه كه بندگان ذخيره كرده و كسب نموده‌اند ، آنست كه بوسيلهء او به نجات و رهائى در روز قيامت اميدوار ميباشند ؛ و چون من وابستگى بمحبت پاكان از فرزندان طه و ياسين و چنگ زدن به ريسمان استوار دوستى آنان را راه درست و طريق مستقيم دريافتم . در فضائل آنان آنچه را كه معرفت من به آن رسيد ، و توان و كوششم به آن دست يافت ، از آنچه خداى متعال در حق آنان از سوره‌ها فرود آورده ، و آنچه از دلايل بر زبان پيامبر جارى گرديده ، آنچه از معجزه‌ها روشن شده ، گرد آوردم و آنچه بر عاقل منصف و عارف درست‌انديش انكارش امكان‌پذير نيست ، نگاشتم اگر چه مناقب آنان از اندازه بيرون ، و از شمارش بالاتر مىباشد ، و به اين وسيله روزى كه ثروت و فرزندان نفعى نميرسانند ، مگر كسى كه قلبى پاك و سالم ، و دلى ناب و بىآلايش ، در دوستى اهل بيت پاك و پاكيزه به پيشگاه خدا بياورد ، به نجات و خلاصى اميدوار گرديدم ، و هنگامى كه خلوص اعتقادت را در دوستى و محبت اهل بيت شناختم دوست داشتم ، كه اين كتاب را به تو تحفه و هديه كنم ، و براى اينكه پيش تو تقرب پيدا كنم ، او را در خزانهء تو قرار دهم ، و از نعمتهاى تو اين اميد دارم كه با چشم خشنودى و رضايت به او نگريسته و تتبع بنمائى ، و خدا توفيق دهندهء به نيكوئى است .