روايت كرده‌اند . و بنا بر آنچه عسقلانى و ابن عماد ذكر كرده‌اند وفات او در سال 542 ، اتفاق افتاده است ، و ابن عماد در كتاب ( الشذرات ) جلد 4 صفحهء 131 در حق اين نابغه نوشته است كه در اين سال 542 ابو عبد اللَّه جلابى قاضى محمد فرزند على فرزند محمد فرزند محمد طيب واسطى ، ابن مغازلى وفات يافته است . او از اساتيدى مانند محمد فرزند محمد فرزند مخلد ازدى ، و حسن فرزند احمد غندجانى و گروهى ديگر از علماء ، حديث شنيده ، و از ابو غالب فرزند بشران لغوى اجازهء روايت تحصيل كرده ، و نيابت حكومت را به عهده داشته است . و علامهء تاريخ شيخ عبد الرزاق فرزند فوطى نيز تاريخ وفات او را در سال مذكور تعيين كرده است ، و ذهبى در ( تذكرة الحفاظ ) گفته : وفات محدث واسطى در سال 542 بوده است ، و آنچه كه از زبيدى در « تاج العروس » ديده مىشود كه سال وفات او را در سال 543 نوشته ظاهر مىشود كه از غلطها و اشتباهات چاپى است ، و حافظ احمد فرزند حجر عسقلانى در كتاب « التبصير » جلد 1 صفحهء 380 اين مطلب را ذكر كرده و نيز اشاره كرده : كه فرزند از پدر خود كتاب مناقب را روايت نموده است . 2 - و از نوابغى كه از فرزندان مؤلف مىباشد : جمال الدين نعمت اللَّه فرزند على فرزند احمد فرزند عطار واسطى قاضى واسط ، كه كتاب مناقب را از جد مادرى خود ابو عبد اللَّه محمد قاضى فرزند مؤلف روايت كرده است . 3 - ابو محمد صالح فرزند مؤلف ، از نوابغى است كه كتاب مناقب پدرش را روايت نموده و عده‌اى هم از خود او نقل كرده‌اند . 4 - و از آنان يكى ديگر هم ابو محمد صالح فرزند محمد فرزند مؤلف كتاب كه از پدر خود محمد قاضى واسط حديث ياد گرفته و روايت كرده است ، و نيز از ساير رجال علمى و شخصيتهاى ارزنده روايت نموده است .